Γενικά,  Ἐκδόσεις,  Φύλλα ἐφημερίδας

Γιὰ μιὰ ἀγαπητικὴ πολιτεία

Ὅλοι, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, ὅλοι οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι θέλουν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ζοῦν σὲ μιὰ δίκαιη, εὐνομούμενη καὶ ἀγαπητικὴ πολιτεία, ὥστε νὰ αἰσθάνωνται ἀσφαλεῖς καὶ ἐλεύθεροι γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ δημιουργικοῦ καὶ κοινωνικοῦ των ἔργου.

Παρά, ὅμως, τὶς προσπάθειές των νὰ βιώσουν μιὰ τέτοια πολιτεία, οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι δὲν μπόρεσαν νὰ πραγματώσουν τὸ ὅραμά των, διότι οἱ πολιτεῖες των σπαράζονταν ἀπὸ ἐσωτερικὲς ἀναταραχές, πολλὲς ἀδικίες καὶ πολλαπλοὺς ἀνταγωνισμούς. Μόνον ὅταν ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ ὁ Βασιλιᾶς τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀγάπης ἵδρυσε στὴν γῆ τὴν νέα Του πολιτεία καὶ τὴν θεμελίωσε μὲ τὸ αἷμα Του καὶ τὴν θυσία Του, ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλληλοβοήθεια καὶ ἡ ἐλπίδα πῆραν ὑπόσταση καὶ κοσμοῦσαν τὴν ζωὴ καὶ τὴν δράση τῶν νέων πολιτῶν.

Στὶς πρῶτες ἐκεῖνες χριστιανικὲς κοινότητες τὸ ὅσιον, τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ δίκαιον δὲν ἦταν πλέον τὸ ζητούμενο, ἀφοῦ τὰ μέλη των βίωναν στὴν πράξη τὴν ζωὴ καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ καρδιά των ἦταν γεμάτη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Βασιλιᾶ των, ὁ νοῦς των ἦταν φωτισμένος ἀπὸ τὸ φῶς Του καὶ τὰ χέρια των ἦσαν ἐνδυναμωμένα μόνον γιὰ ἔργα ἀγάπης. Αὐτή, λοιπόν, ἡ πολιτεία, ἡ ἐπάνω τοῦ ὀγκόλιθου καὶ φωτεινοῦ ὄρους κειμένη, δὲν μποροῦσε νὰ κρυφτῇ, ἀλλὰ φώτιζε τὰ γύρω ἔθνη καὶ τὰ καλοῦσε πρὸς μετάνοια γιὰ τὴν κοινὴ καὶ καινὴ ζωὴ καὶ πολιτεία.

Αὐτό, ὅμως, δὲν συνέφερε τὰ ἐκμεταλλευτικά, αὐτοκρατορικὰ καὶ ἀτομοκρατικὰ κυκλώματα. Γι’ αὐτὸ συνήχθησαν οἱ Βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ὅλοι οἱ δυνατοί, γιὰ νὰ κατασπαράξουν τὰ μέλη τῶν κατὰ τόπους κοινοτήτων τῆς δίκαιης πολιτείας μὲ τοὺς γνωστοὺς διωγμοὺς καὶ τὰ ποικίλα βασανιστήρια. Ἀντί, ὅμως, νὰ μειώνεται ἡ δίκαιη πολιτεία, δυνάμωνε καὶ φώτιζε ἀνθρώπους καὶ πολιτεῖες. Ὅ,τι ὅμως δὲν κατώρθωσαν οἱ διωγμοί, τὸ κατάφεραν οἱ αἱρέσεις, τὰ σχίσματα καὶ οἱ διενέξεις μεταξὺ τῶν χριστιανῶν.

Οἱ χριστιανοί, ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὶς γύρω πολιτεῖες, περιώρισαν τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μόνον στὰ πνευματικὰ καὶ δογματικὰ θέματα, δηλαδὴ τὰ τοῦ ναοῦ, καὶ σὲ κάποια ἔργα ἐλεημοσύνης, ἀφήνοντας τὰ μορφωτικά, κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ θέματα στὰ χέρια ὀλιγοπίστων, ἀδιαφόρων, ἀμφιβόλου ἠθικῆς καὶ μειωμένης τιμιότητος πολιτικῶν. Ὅταν λέμε σήμερα «ἐκκλησία», ὁ νοῦς μας πάει κατευθεῖαν στὸν ναό, στὸν κλῆρο καὶ στὰ τοῦ ναοῦ, λὲς καὶ τὰ διδακτικά, τὰ ἐπιστημονικά, τὰ ἀμυντικά, τὰ οἰκονομικὰ καὶ γενικῶς τὰ κοινωνικὰ θέματα εἶναι ἔξω ἀπὸ τὰ ἐνδιαφέροντα τοῦ Βασιλιᾶ μας Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος καὶ τὸ νερὸ ἔκανε κρασί, καὶ τοὺς ἄρτους καὶ τοὺς ἰχθεῖς πολλαπλασίασε καὶ γιὰ ἀλληλοβοήθεια καὶ ἀλληλοστήριξη μίλησε.

Εὐτυχῶς ποὺ στὰ κοινόβια μοναστήρια καὶ στὶς κοινότητες κατὰ τὴν Τουρκοκρατία τὸ πνεῦμα τῆς δίκαιης ἀλληλοβοηθητικῆς πολιτείας διαφυλάχθηκε. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ πρώτη δουλειὰ ποὺ ἔκανε ἡ ξενόδουλη κυβέρνηση στὴν Ἑλλάδα ἦταν νὰ διαλύσῃ τὶς ἑλληνικὲς κοινότητες καὶ νὰ ὑποτάξῃ τὴν Ἐκκλησία στὴν κρατικὴ ἐξουσία. Ἔτσι, στὶς μέρες μας τὸ ἄδικο, τὸ ψέμα, ἡ ἀνηθικότητα, ἡ ἐκμετάλλευση καὶ ἡ ἀλληλοϋπόβλεψη ἐπικρατοῦν.

Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι καὶ ὅσοι ἀκόμα ἐπιθυμοῦν μιὰ δίκαιη πολιτεία προοσπαθοῦν νὰ τὴν εὕρουν σὲ ἄθεα, μαρξιστικὰ ἢ ἄδικα κεφαλαιοκρατικὰ συστήματα καὶ πολιτεύματα. Βρισκόμαστε καὶ πάλι ἐν ὄψει ἐκλογῶν. Οἱ προσπάθειες τῶν Ἐπάλξεων γιὰ συνεργασία καὶ ἑνότητα ὅλων τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων πρὸς σχηματισμὸ κοινοῦ, ἀξιόπιστου καὶ ἀξιόμαχου πολιτικοῦ φορέως δὲν βρίσκουν καμμία ἀνταπόκριση, γιατὶ οἱ ἀδελφοί μας συνέλληνες εἴτε εἶναι ἀδιάφοροι καὶ ἀντίθετοι πρὸς κάθε δίκαιη πολιτεία εἴτε εἶναι ἐμπλεκόμενοι στὰ νῦν ὑπάρχοντα ἄθεα ἢ ἄδικα πολιτικοκοινωνικὰ συστήματα.

Τὸ μόνο ποὺ μᾶς μένει εἶναι νὰ συνεχίζωμε μὲν τὴν ἑνοποιητική μας προσπάθεια ἀλλὰ κυρίως νὰ ἐφαρμόζωμε τὴν ζωὴ καὶ συμπεριφορὰ τῆς δίκαιης καὶ ἀγαπητικῆς τοῦ Χριστοῦ πολιτείας στὴν καθημερινή μας ζωὴ καὶ στὴν τοπικὴ καὶ ἐνοριακή μας δράση, ἕως ὅτου βρεθοῦν καλύτεροι ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δράσουν δυνατώτερα καὶ νὰ πείσουν ὅλους τοὺς ἀδελφούς μας γιὰ κοινὴ δράση γιὰ τὴν κοινὴ σωτηρία.

Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι οἱ πρωτεργάτες τῆς δίκαιης πολιτείας, δηλαδὴ οἱ Ἀπόστολοι, θὰ γίνουν οἱ ὁδοδεῖκτες στὴν πορεία μας αὐτήν, εὐχόμαστε σὲ ὅλους καλὴ φώτιση καὶ καλὸ καλοκαίρι.

Β. Τσούπρας

(Κύριο Ἄρθρο στὸ φύλλο Ἰουνίου 2024)