Ὁ πολιτικὸς Καποδίστριας μάρτυρας τῆς Ρωμηοσύνης

† πατρὸς Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Στὶς 2 Ἀπριλίου 1827 ἡ Γ’ Ἐθνικὴ Συνέλευση τῶν Ἑλλήνων ψήφισε τὸν Καποδίστρια πρῶτο Κυβερνήτη τῆς ἐλευθέρας μικρᾶς Ἑλλάδος. Τὸ ἔθνος προσέβλεψε μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν μεγάλο αὐτὸν Ἕλληνα πολιτικό, γνωστὸ ἤδη στὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο, καὶ στήριξε σ’ αὐτὸν τὶς ἐλπίδες του. Ὡς ἐκλεκτὸς τοῦ Ἔθνους ἦλθε νὰ κυβερνήσει ὁ Καποδίστριας, διὰ νὰ μεταβάλει τὸ χάος, ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴν Ἑλλάδα, σὲ τάξη, δημιουργῶντας ἀπὸ αὐτὸ κράτος σύγχρονο καὶ βιώσιμο, μὲ στόχο νὰ συγκεράσει τὰ εὐρωπαϊκὰ πολιτειολογικὰ δεδομένα μὲ τὴν παράδοση τοῦ Γένους, τὴν ἑλληνορθοδοξία.

Ἤδη ἡ πρώτη προκήρυξή του πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἄρχιζε μὲ τὴ φράση: «Ἐὰν ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν». Ὁ Καποδίστριας πίστευε ὅτι ἡ ὕπαρξη τοῦ Ἔθνους ἦταν ζυμωμένη μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία συντήρησε στοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ξαναχάρισε τὴν πολιτική τους ὕπαρξη.

Τὸ τραγικὸ στὴν περίπτωση τοῦ Καποδίστρια εἶναι, ὅτι, βέβαιος γιὰ τὸν ἐθνωφελὴ χαρακτῆρα τοῦ ἐπιτελουμένου ἔργου του, δὲν πίστευε, ὅτι θὰ βρεθοῦν ἀδελφοί του Ἕλληνες ποὺ θὰ θελήσουν νὰ τὰ καταστρέψουν: «Οἱ Ἕλληνες γράφει, δὲν θὰ φθάσουν ποτὲ μέχρι τοῦ σημείου νὰ μὲ δολοφονήσουν. Θὰ σεβασθοῦν τὴν λευκὴ κεφαλή μου […]. ἄλλωστε εἶμαι ἀποφασισμένος νὰ θυσιάσω τὴν ζωήν μου διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ θὰ τὴν θυσιάσω… Θὰ ἔλθη κάποτε ἡ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ἕλληνες θὰ ἐννοήσουν τὴν σημασίαν τῆς θυσίας μου»1.

Ἡ δολοφονία του, στὶς 27 Σεπτεμβρίου 1831, ἀνέκοψε τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή του μέσα στὰ ὅρια τῆς Ἑλληνορθόδοξης παραδόσεώς του. Ἐπηρέασε ὅμως δυσμενῶς καὶ τὴν πορεία ὅλης τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς, ἀνατρέποντας τὰ σχέδια γιὰ τὴν Ρωμαίικη ἀποκατάστασή της.

(διασκευή)

1. Ι. Α. Καποδίστρια, Ἐπιστολαί, Ἀθῆναι, 1841, τ. Δ’ , σ. 300 ε.