Δυὸ ὄψεις

Ἡ Ἑλλάδα τῶν ἀριστούχων καὶ ἡ Ἑλλάδα τῶν ἐφηβικῶν συμμοριῶν δὲν εἶναι δύο διαφορετικὲς χῶρες, ἀλλὰ δύο ὄψεις τῆς ἴδιας κοινωνίας.

Ἀπὸ τὴν μία, νέοι ποὺ μὲ ἐπιμονή, κόπο καὶ στήριξη τῆς οἰκογένειας καὶ τῶν ἐκπαιδευτικῶν τους κατακτοῦν κορυφαῖες ἐπιδόσεις στὶς Πανελλαδικές, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἡ προσπάθεια, ἡ πειθαρχία καὶ οἱ ἀξίες ἐξακολουθοῦν νὰ καρποφοροῦν. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, συνομήλικοί τους ὀργανώνονται σὲ ὁμάδες βίας, ὅπου ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ ἐπιβολὴ καὶ ἡ ἀπαξίωση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς γίνονται μέσο αὐτοεπιβεβαίωσης.

Τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς παιδιὰ ποὺ μεγάλωσαν στὴν ἴδια κοινωνία, μὲ τὰ ἴδια τεχνολογικὰ μέσα καὶ τὶς ἴδιες εὐκαιρίες πληροφόρησης, καταλήγουν νὰ θεωροῦν τὴν βία τρόπο ἔκφρασης καὶ ἀναγνώρισης… Τὸ πραγματικὸ στοίχημα δὲν εἶναι νὰ ἀναζητοῦμε ἐνόχους ἀλλὰ νὰ διαμορφώνουμε πολῖτες ποὺ θὰ ἐπιλέγουν συνειδητὰ τὸν δρόμο τῆς δημιουργίας ἀντὶ τῆς βίας. Καὶ γι’ αὐτὸ χρειάζεται ἡ συνεργασία ὅλων, οἰκογένειας, σχολείου, τοπικῆς κοινωνίας καὶ πολιτείας.

διασκευή ἀπό τὸ διαδίκτυο