Χαρῆτε, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, χαρῆτε καὶ εὐθαρσεῖτε. Ἰδοὺ ὁ Βασιλεύς, ὁ παντοδύναμος Βασιλεὺς καὶ Σωτήρας μας ἔρχεται, πάντοτε ἔρχεται. Δὲν ἔρχεται μὲ ἵππους πολεμικοὺς καὶ ἅρματα θανάτου ἀλλὰ ἔρχεται ἐπάνω ὄνου καθήμενος. Δὲν ἐπιδιώκει νὰ κατακυριεύσῃ, νὰ ἁρπάξῃ, νὰ λεηλατήσῃ, νὰ καταδυναστεύσῃ ἀλλὰ νὰ θεραπεύσῃ, νὰ ἐλευθερώσῃ καὶ νὰ σώσῃ κάθε πονεμένο καὶ κατατρεγμένο ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἀποκαταστήσῃ στὴν προτέρα του τιμή. Γι’ αὐτὸ καὶ τὰ παιδιά, ποὺ πάντοτε τὸ ἔνστικτο τοὺς πληροφορεῖ γιὰ τὸ καλοπροαίρετο τοῦ ἐπισκέπτου, κρατώντας τὰ τῆς νίκης σύμβολα, ὑποδέχονται τὸν Σωτήρα μετά βαΐων καὶ κλάδων, ψάλλοντας τὰ «Ὡσαννά». Δὲν συμμερίζονται ὅμως τὴν χαρὰ αὐτήν τῶν παιδιῶν καὶ τῶν καλοπροαιρέτων ἀνθρώπων οἱ ἑκάστοτε γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι καὶ ὁλόκληρο τὸ οἰκονομικοπολιτικὸ κατεστημένο τῶν Ἑβραίων τότε καὶ…

Δύσβατη, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, δύσβατη καὶ τραχιὰ εἶναι ἡ ὁδὸς τῆς προσωπικῆς καὶ κοινωνικῆς προόδου καὶ σωτηρίας. Εἶναι μάλιστα ὁδὸς ἀνηφορικὴ καὶ γεμάτη ἀπὸ ἀγκάθια καὶ τριβόλους, εἶναι δρόμος μετ’  ἐμποδίων. Εἶναι τόσο δύσκολη πού, γιὰ νὰ τὴν ἀκολουθήσῃ κάποιος, διστάζει, καί, ἂν τὴν ἀκολουθήσῃ, δυσκόλως τερματίζει. Οἱ δυσκολίες της ἀρχίζουν, πρὶν ἀκόμα κάποιος τὴν ἀκολουθήσῃ. Πρέπει δηλαδὴ νὰ τὴν γνωρίσῃ κάποιος καὶ νὰ τὴν ἐπιλέξῃ μέσα ἀπὸ ἄλλες πορεῖες, γιατί, ὅπως λέει καὶ τὸ λαϊκὸ ἆσμα, μὲς τὴν ζωὴ δρόμοι ἀνοίγονται πολλοί. Σ’ αὐτὸ τῆς ζωῆς τὸ σταυροδρόμι, ποὺ δρόμοι ἀνοίγονται πολλοί, εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ διαλέξῃ κανεὶς τὸν σωστὸ δρόμο. Τὴν δυσκολία αὐτὴ τὴν εἶχαν ἤδη ἐπισημάνει οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι μὲ τὸν μῦθο τοῦ Ἡρακλῆ, ὁ ὁποῖος…

 Χριστὸς Ἀνέστη, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, Χριστὸς Ἀνέστη καὶ τότε καὶ τώρα καὶ εἰς τοὺς   αἰῶνας, γιατὶ «Χριστὸς ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει» (Ρωμ. ΣΤ’, 9). Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ὁ Χριστὸς Ἀναστὰς «τὸν Ἀδὰμ παγγενεῖ» συνανέστησε, δηλαδὴ ἀνέστησε μαζί Του ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος.