Ὁ ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ
τοῦ μακαριστοῦ Κωνσταντίνου Γανωτῆ, φιλολόγου – συγγραφέως
Πολλοὶ Χριστιανοὶ πασχίζουν νὰ νικήσουν τὸν ἀρχηγὸ τῆς πλάνης, τὸν διάβολο, καὶ γι’αὐτὸ ἔχουν τὴν ἐντύπωση πὼς κάνουν θεάρεστο ἔργο. Ὁ Ἅγιος συμβούλευε νὰ μὴν τὸν πολεμοῦμε τὸν διάβολο· ὅταν ἀγαπήσομε τὸν Χριστό, ῥίχνει τόσο φῶς στὴν ψυχή μας, ὥστε ὁ σκοτεινὸς διάβολος χωρὶς μάχες ἐξαφανίζεται. Κάθε ἀγανάκτηση καὶ μεμψιμοιρία, κάθε παράπονο ἀκόμη, ἀποτελεῖ μιά «δόξα», θὰ λέγαμε, τοῦ διαβόλου, γιατὶ ἀποτελεῖ προβολὴ τοῦ ἔργου του μέσα στὴν δημιουργία τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος τόνιζε ὅτι η ἁπτὴ πραγματικότητα τοῦ ζωντανοῦ Χριστοῦ, ἡ φλογερὴ ἀγάπη μας πρὸς αὐτόν, γελοιοποιεῖ κάθε βία ποὺ μποροῦν νὰ ἀσκήσουν ἐπάνω μας. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ κάθε πόνο: ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μᾶς κάνει γίγαντες τῆς ὑπομονῆς. Ἔτσι γίνονται οἱ μάρτυρες.
Ἐπιφύλαξη εἶχε ὁ Ἅγιος ἀκόμα καὶ γιὰ τὶς ἀρετές μας. Δίδασκε ὅτι αὐτοὶ ποὺ θρηνοῦν ὑπέρμετρα μέσα στὴν μετάνοιά τους γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους κινδυνεύουν νὰ κάνουν τὴν ἁμαρτία κεντρικὸ γεγονὸς καὶ νὰ ἀπολυτοποιήσουν τὴν αὐτομεμψία ὡς λύτρο γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους. Ἡ λύτρωση εἶναι δωρεὰ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ σκιάσει ὁ θρῆνος μας τὸ τοπίο τῆς χαρᾶς τοῦ λυτρωμοῦ. Ἡ λύπη τῆς μετάνοιας σωστὰ ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Πατέρες χαρμολύπη.
Ἀκόμα κίνδυνος εἶναι νὰ μᾶς γίνουν πειρασμὸς καὶ οἱ ἀρετές μας ποὺ εἶναι δωρεὲς τοῦ Θεοῦ. Οἱ εὐλογίες καὶ οἱ ἰάσεις ποὺ κάνουν οἱ Ἅγιοι δὲν εἶναι δικές τους, ἀλλὰ τὶς δίνει ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὶς διαχειριστοῦνε. Μπορεῖ, ἔλεγε ὁ Ἅγιος, νὰ μᾶς παρασύρουν σ’ ἕνα αὐτοθαυμασμὸ καὶ νὰ τὶς θεωρήσουμε προσωπικό μας θρίαμβο, ὅπως μᾶς τὸ ὑποβάλλουν καὶ οἱ ἄλλοι. Αὐτὸ τὸ φοβόταν ὁ Ἅγιος Πορφύριος καὶ ὅμως ἔκανε πολλὲς θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις, διακινδυνεύοντας τὴν σωτηρία του καὶ αὐτός, ἀλλὰ τὶς ἔκανε ἀπὸ ἀγάπη.
Τόσο πολὺ ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, ὥστε προκάλεσε ἀπορία σὲ κάποιους πιστούς. «Καὶ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ δημιουργήσουμε μέσα μας αὐτὸ τὸ κεφαλαιῶδες συναίσθημα; Μήπως ἐννοεῖς, γέροντα, τὴν ψυχολογικὴ μέθοδο τῆς αὐθυποβολῆς; » «Ὄχι, βέβαια» ἀπαντάει ὁ Ἅγιος. «Τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ τὴν βρίσκει κανεὶς πηγαίνοντας κοντὰ στοὺς πονεμένους, τοὺς ταλαιπωρημένους, τοὺς βασανισμένους κάθε λογῆς, ποὺ εἶναι ὅλοι Χριστοὶ πάνω στὸν Σταυρό.» Τὰ ἐγκαταλειμμένα παιδάκια, τοὺς τροφίμους τῶν ἱδρυμάτων καὶ τῶν φυλακῶν, τοὺς τσαλακωμένους ἀδερφούς μας πρέπει νὰ τοὺς δοῦμε ὡς Χριστούς. Ἀκόμα καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους καὶ τοὺς δηλωμένους ἐχθρούς μας θέλει ὁ Ἅγιος νὰ τοὺς ἔχουμε ἀδερφούς. Νἄχομε τὴν εὐχή του!
