Πίστη καὶ ἐλπίδα

Οἱ δυσκολίες, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, οἱ τεράστιες δυσκολίες ποὺ ἐπισωρεύτηκαν στὴν χώρα μας καὶ διεθνῶς συνεχῶς διογκώνονται. Διάχυτο εἶναι τὸ ἐρώτημα ὅλων: Ὑπάρχει δυνατότητα διεξόδου καὶ ἀνατροπῆς τοῦ κακοῦ; Ὑπάρχουν περιθώρια ἀντιστάσεως;

Οἱ περισσότεροι διστάζουν καὶ νὰ σκεφτοῦν ἀκόμα κάποια πιθανότητα βελτιώσεως τῆς καταστάσεως. Ἄλλοι πάλι εἶναι ἤδη ἀπογοητευμένοι καὶ ἀποκαρδιωμένοι, καὶ μάλιστα ἀπ’ τὴν γενικώτερη πολιτικὴ κατάσταση καὶ ἀπ’ ὅλους τοὺς διοικοῦντες. Ἄλλοι, πάλι, πιστεύουν καὶ ἐλπίζουν ὅτι θά ‘ρθοῦν καλύτερες ἡμέρες ἀλλὰ καλὰ καλὰ κι αὐτοὶ δὲν ξέρουν ποῦ στηρίζουν τὶς ἐλπίδες των. Ἄλλοι, τέλος, ἐλπίζουν πλέον μόνον στὸν Θεὸ καὶ περιμένουν παθητικὰ Ἐκεῖνος νὰ μᾶς ἀναλάβη.

Παρόλον, ὅμως, ὅτι πρέπει νὰ στηρίζωμε τὴν ἐλπίδα μας στὴν παντοδυναμία καὶ ἀγαθότητα τοῦ καλοῦ μας Θεοῦ, γιατί «τὰ ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστίν», ἐν τούτοις δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι αὐτὴ ἡ ἱερὴ πεποίθηση στὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ προσδοκία φωτισμένων ἡγετῶν ἔγινε πάρα πολλὲς φορὲς ἀντικείμενο ἐκμεταλλεύσεως ἀπὸ ἐπιτηδείους καιροσκόπους καὶ ἀδίστακτους ἀπατεῶνες. 

Τὴν πίστη γιὰ χορηγεῖες ἀπὸ τὸν Ἀλλὰχ στοὺς πιστούς του δὲν πῆρε σὰν βάση ὁ Μωαμεθανισμὸς γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ ἀπάνθρωπου καθεστῶτος του; Τὴν τάση γιὰ ἐλευθερία καὶ πρόοδο δὲν χρησιμοποίησε ἡ γαλλικὴ ἐπανάσταση, γιὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὴν ἀθεΐα καὶ τὴν τρομοκρατία; Τὴν ἀνάγκη γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη καὶ κοινὴ εὐημερία δὲν ἐκμεταλλεύτηκε ὁ μαρξισμός, γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὰ ἀντιχριστιανικὰ καὶ ἰσοπεδωτικά του σχέδια; Τὴν χριστιανική, ἄλλωστε, πίστη δὲν ἐπικαλοῦνται οἱ Παπικοί, οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ ἄλλοι αἱρετικοὶ γιὰ τὴν προώθηση τῶν πολιτικῶν καὶ οἰκονομικῶν ἀπάνθρωπων συμφερόντων;

Δὲν μποροῦμε, ἀσφαλῶς, νὰ ἀνατρέψωμε τὰ σκοτεινὰ κυκλώματα ἢ νὰ ἐμποδίσωμε τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς νὰ ἐκμεταλλεύωνται τοὺς λαούς. Οὔτε μποροῦμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀμέσως ἀπὸ τοὺς ντόπιους κλέφτες καὶ ἀπατεῶνες, ποὺ μᾶς ὁδήγησαν σ’ αὐτὸ τὸ οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ τέλμα. 

Μποροῦμε, ὅμως, νὰ μὴν τοὺς χαρίσουμε τὸν ἑαυτό μας, τὴν καρδιά μας, τὸ μυαλό μας, τὴν προτίμησή μας, τὴν ψῆφο μας. Μποροῦμε νὰ γνωριστοῦμε καὶ νὰ συνεργαστοῦμε γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση κοινῶν προβλημάτων. Μποροῦμε νὰ σχηματίσωμε μικρὲς τοπικὲς ὁμάδες γιὰ ἀλληλοβοήθεια καὶ κοινὴ δράση. Μιὰ τέτοια συνεργατικὴ ὁμάδα εἶναι οἱ Ἐπάλξεις τοῦ Αἰγάλεω, ποὺ ἀγωνίζονται —καὶ μάλιστα ἐν μέσῳ προβατόσχημων λύκων, τῶν αἱρετικῶν, ποὺ λυμαίνονται τὴν περιοχή—  γιὰ τὴν βίωση, προάσπιση καὶ διάδοση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ζωῆς καὶ πολιτείας.

Αὐτές, ἄλλωστε, οἱ συνεργατικὲς ὁμάδες, οἱ ἑλληνοορθόδοξες κοινότητες δὲν ἔσωσαν τὸν ἑλληνισμὸ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μακραίωνης δουλείας καὶ δὲν συντήρησαν ἄσβεστη τὴν φλόγα γιὰ λευτεριὰ καὶ πρόοδο; Γιατί νὰ μὴν πράξωμε κι ἐμεῖς σήμερα τὸ ἴδιο; Γιατί νὰ μὴν γνωριστοῦμε καὶ νὰ συνεργαστοῦμε ὅλοι οἱ πιστοὶ ὀρθόδοξοι καὶ τίμιοι Ἕλληνες μιᾶς γειτονιᾶς, μιᾶς ἐνορίας, ἑνὸς δήμου, μιᾶς περιφέρειας; Ἀπὸ ποῦ θὰ προέλθουν οἱ εὐσεβεῖς κληρικοί, οἱ ἀληθινοὶ δάσκαλοι, οἱ τίμιοι καὶ φωτισμένοι πολιτικοί, ἄν ὄχι ἀπὸ τὶς πιστὲς οἰκογένειες, τὶς δραστήριες ὁμάδες καὶ τὶς συνεργατικὲς κινήσεις;  Ὑπάρχει, λοιπόν, διέξοδος, ναὶ ὑπάρχει, καὶ βρίσκεται στὰ χέρια μας. Φτάνει νὰ τὸ συνειδητοποιήσωμε καὶ μὲ πίστη στὸ Θεὸ καὶ συνεργατικὴ διάθεση νὰ τὸ ἐπιδιώξωμε. 

Οἱ Ἐπάλξεις, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες, γι’ αὐτὸ ὑπάρχουν καὶ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας, γιὰ νὰ πειστοῦμε ὅλοι μας ὅτι τὰ ἀδιέξοδα δημιουργοῦνται μὲν ἀπὸ τὴν ἀπληστία τῶν ἀδηφάγων ἀπατεώνων ἀλλὰ συντηροῦνται καὶ ἐπεκτείνονται ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία καὶ τὴν ἀσυνεννοησία τῶν καλῶν καὶ τιμίων ἀνθρώπων.

Ἐμπρός, λοιπόν, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶστες. Ἄς γνωριστοῦμε κι ἄς συνεργαστοῦμε ὅλοι μαζὶ καὶ ἄς ἀγωνιστοῦμε μὲ πίστη καὶ θάρρος καὶ ὁ καλὸς Θεὸς θὰ βοηθήσῃ, ὅπως Ἐκεῖνος ξέρει, νά ‘ρθῇ τὸ ποθούμενο.

Β. Τσούπρας