Δὲν εἶσαι οὔτε ὁ πρῶτος οὔτε ὁ μόνος

Kων/νου Γανωτῆ, φιλολόγου-συγγραφέως

Ὁ σημερινὸς νέος, ποὺ βγαίνει μὲ τὶς φρέσκιες δυνάμεις γεμᾶτος ὁρμὴ στὴν ζωή, γιὰ νὰ τὴν δοκιμάσει καὶ νὰ τὴν «κατακτήσει», καλὸ εἶναι νὰ ξέρει (καὶ νὰ αἰσθάνεται) ὅτι δὲν εἶναι ὁ μόνος οὔτε ὁ πρῶτος στὴν μακραίωνη ἱστορία τοῦ κόσμου ποὺ βλέπει ἔτσι τὴν ζωὴ καὶ μ’ αὐτὰ τὰ αἰσθήματα.

Οἱ εὐχάριστες καὶ ἡδονικὲς περιστάσεις ἔφερναν πάντοτε στοὺς ἀνθρώπους τὴν αὐτοπεποίθηση καὶ τὴν ἄγρια χαρὰ ποὺ ἔνοιωσαν καὶ οἱ Πρωτόπλαστοι, ὅταν ἔτρωγαν τὸν ἀπογορευμένον καρπό καὶ ἐλαττωνόταν ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ὑστερα ὅμως μὲ τοὺς πόνους τῆς ζωῆς καὶ μὲ τὴν πικρὴ γεύση τοῦ θανάτου ἐρχόταν ἡ ταπείνωση, ἡ συντριβὴ καὶ οἱ ἄνθρωποι θυμοῦνταν πὼς εἶχαν κάποτε ἕναν πατέρα, γιὰ νὰ τοὺς κανακεύει. Καὶ ἡ προσωρινὴ παρηγοριὰ συντηροῦσε τὴν ἀντοχὴ νὰ συνεχίσουν οἱ ἄνθρωποι τὴν ζωή τους ὡς τὸ θάνατο.

Τὴν ἐλπίδα τῆς ἀποκατάστασης τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς δημιουργίας τὴν φύτεψε ὁ ἴδιος ὁ Δημιουργὸς στὶς καρδιὲς τῶν Πρωτοπλάστων κατὰ τὴν ὥρα τῆς ἔξωσης. Καὶ μαζὶ μὲ τὴν βεβαίωση ὅτι ἡ Εὔα θὰ συντρίψει τὴν κεφαλὴ τοῦ ὄφεως, ποὺ τὴν ἀπάτησε, ἔδωσε στοὺς ἀνθρώπους τὴν δυνατότητα νὰ ζοῦν μέσα στὸν ἀφιλόξενο κόσμο κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία ἀμείλικτων νόμων τῆς φύσης καὶ μὲ τὴν λογική, τὴν φυσικὴ δύναμη καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ σήμερα βοηθοῦν στὴν ἐπιβίωση. Τοὺς ἔντυσε μὲ «δερμάτινους χιτῶνες», μᾶς λέει ἡ Γραφή. Καὶ μέσα στὴν θλίψη καὶ στὴν ταλαιπωρία μιᾶς σύντομης ἐπιβίωσης μέχρι τὸν βέβαιο θάνατο οἱ ἄνθρωποι διέσωσαν καὶ τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας τους.