Προσκυνηματικὴ ἐκδρομή ( Ι. Μ. Παναγία Μαλεβής και Παναγία Έλωνας)

         Κυριακή 3 Ιουνίου 2012,   θὰ πραγματοποιηθῇ Προσκυνηματικὴ ἐκδρομή σὲ ἱστορικές μονὲς τῆς Πελοποννήσου:στην Ιερά Μονή Παναγίας Μαλεβής και στην Ι. Μ. Παναγίας Έλωνας

     Πληροφορίες γιὰ τὸν ἀκριβῆ τόπο ἀναχωρήσεων καὶ λοιπὲς λεπτομέρειες στὰ τηλ.: 210 52 30948, 6936 901606.

 

  Η θαυματουργή εικόνα της  Παναγίας στην Ιερά Μονή Μαλεβής

Η θαυματουργός Εικών όπως εκ παραδόσεως γνωρίζομεν είναι μία από τις 70 εικόνες που εζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Την εικόνα αυτή την έφεραν μαζί τους oι κάτοικοι του Αγίου Όρους που ήρθαν και εκατοίκησαν εδώ στην Κυνουρία. O ερχομός τους αναφέρεται εις το 28ον κεφάλαιον του Τυπικού του Τσιμισκή, το έτος 971 μ.Χ.

Η εικόνα ήταν στο πρώτο Μοναστήρι, εκεί ψηλά στους Κανάλους.

Μετά το τραγικό τέλος των Μοναχών που πέθαναν από το πολύ κρύο και την βοή του αέρα, η εικόνα έφυγε μόνη της και ήρθε εις την θέσιν που είναι σήμερα.

Εδώ, ήταν πολλά βάτα εκεί μέσα στα βάτα εκάθησε και δίπλα της έκαιγε ένα καντήλι…

Τι καντήλι ήταν αυτό; Ήταν καντήλι φυσικό; 

Όχι, ήταν καντήλι θεϊκό που εφώτιζε τη νύκτα στη θέση που ήταν η εικόνα. Τρεις φορές επήραν την εικόνα και την πήγαν στην θέση της στους Κανάλους, και πάλι έφευγε και ερχόταν πάλι εδώ μέσα στα βάτα με το θεϊκό φως που την εφώτιζε.

Oι πατέρες τότε αποφάσισαν να κτίσουν το Μοναστήρι εδώ στη σημερινή του θέση, και ετοποθέτησαν την εικόνα στη θέση που η ίδια είχε διαλέξει. Το έκτισαν δε το έτος 1116. Το ασημένιο δε επικάλυμα της εικόνος το έχουν βάλει από το έτος 1362 καθώς αναγράφεται επί της θαυματουργού εικόνος.

Πώς ενεφανίσθη το Άγιο Μύρο…

Εκείνο το οποίον έχει βαθύτατα συγκινήσει την ψυχή μου και με έχει κυριολεκτικά ταράξει είναι το ουράνιον, το θείον Μύρο, το υπέρκόσμιον τούτο Μύρο το οποίον αναβλύζει εκ της θαυματουργού εικόνος.

Πόσοι και πόσοι αλήθεια, δεν ηθέλησαν να εξετάσουν και να βρουν την σύνθεσή του καί στο τέλος έμειναν άφωνοι και κατησχημένοι, διότι όσες προσπάθειες και αν έκαμαν έμειναν άπρακτοι.

Το Μύρον τούτο δεν έχει όμοιόν του επί της γης. Το Μύρον αυτό δεν ομοιάζει με το Μύρον το οποίον αναβλύζουν διάφοροι Άγιοι.

Eίναι πρωτοφανές Μύρο, το οποίον ο γλυκύς μας Ιησούς εχάρισε ως πολυτιμώτατον δώρον εις την Αειπάρθενον Μητέρα Του.

Και ακούσατε πώς ενεφανίσθη τό Άγιο Μύρο…

Το 1964, πριν ακόμα τρέξη το Άγιο Μύρο στην εικόνα της Θεοτόκου, 20 ημέρας νωρίτερα ευωδίαζε εξαίσια και υπερβολικά σε όλο το Μοναστήρι. Η εικόνα ευωδίαζε, αλλά στην αρχή δεν καταλάβαμε ότι πρόκειται περί θαύματος και η μία ρωτούσε την άλλη, «ρίξατε αρώματα στις εικόνες;». αλλά καμιά δεν ήξερε τίποτα.

Ρωτήσαμε και τον π.Στυλιανό, «τι σας μυρίζει πάτερ;» «Τι μου μυρίζει: τα αρώματα που έχετε βάλει…» μάς είπε !

«Πάτερ” τού είπαμε, “εμείς δεν βάλαμε τίποτα…».

Ο Δημήτριος Καλίτσης που είχε έρθη από τον Άγιο Πέτρο μας είπε, «η Παναγία μυρίζει». Η ευωδία συνεχιζόταν καί ήταν τόσο δυνατή που ήμουν ένα βράδυ έξω στην ταράτσα καί είπα,

«Παναγία μου, τι είναι αυτό το πράγμα, θά ανοίξει κανένα ποτάμι γιά να μας πνίξει…»

Την Παρασκευή των τελευταίων Χαιρετισμών 17 Απριλίου 1964, είχαν έρθει και προσκυνητές για την Αγρυπνία. Ενεφανίσθησαν τότε καί oι πρώτες σταγόνες. Η αδελφή Θεονύμφη τις είδε πρώτη, έτρεξαν και oι Προσκυνητές και τις είδαν.

Την Κυριακή Ε’ τών Νηστειών μετά τον εσπερινό ήρθε η αδελφή Θεοδούλη κάπως ταραγμένη και εκάθησε σε μια πολυθρόνα στο χειμωνιάτικο καί είπε,

«αδελφή Μαριάμ για πήγαινε στην εκκλησία στην Παναγία, κάπως σαν οφθαλμαπάτη μου φάνηκε, να δης τι είναι».

Εγώ δεν είχα πάει στον Εσπερινό λόγω υπηρεσίας. Ετρέξαμε στην εκκλησία, εγώ επήρα μια λαμπάδα και κύταγα την εικόνα και είδα την Παναγία να ανοιγοκλείνει το στόμα της και να τρέχει όπως τρέχει η βρύση νερό, σαν μπούρπουλας πού λέμε…

Όταν άνοιγε το στόμα της έτρεχε προς τα επάνω πολύ, όπως τρέχει η βρύση, και όταν έκλεινε το στόμα της εκοβόταν. Και όταν ξανάνοιγε το στόμα της έτρεχε πάλι σαν βρύση αλλά προς τα επάνω.

 

ΤΟ ΑΓΙΟ ΜΥΡΟ ΔΙΑΠΕΡΝΑΕΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΩΣ ΤΟ ΤΖΑΜΙ…

Και το χρώμα του νερού ετρύπαγε το τζάμι, σαν να μην ήτανε τίποτα καί έτρεχε κάτω. 

Το προσκυνητάρι είχε γεμίση, αλλά έξω από το τζάμι που έτρεχε ήταν το χρώμα σάν γάλα.

Ταραχθήκαμε, φοβηθήκαμε, και είπαμε τι είναι αυτό το πράγμα, και δεν κοιμηθήκαμε τη βραδυά εκείνη καθόλου…

Την Δευτέρα το πρωί ήρθε ο Παναγιώτης Κολοβός, Αγροφύλακας από τον Άγιο Πέτρο. Επήγε να προσκυνήση την Παναγία και ήρθε και μας είπε πως η Παναγία έχει σταγόνες έξω από το τζάμι. Επήγαμε οι αδελφές και είδαμε μερικές σταγόνες απ’ έξω από το τζάμι, και το χρώμα ήταν το χρώμα του ουρανού, γαλάζιο, αλλά η ευωδία ήταν πολύ δυνατή…

Το απόγευμα ήρθε και η γερόντισσα Παρθενία που έλειπε, και της διηγηθήκαμε τι είδαμε και έμεινε έκπληκτη, δεν ήξερε τι να μας πη. Τι ήταν αυτό το θαύμα; Διότι στα θαύματα της Παναγίας που έχουμε διαβάσει παρόμοιο θαύμα δεν είχαμε δει.

Την άλλη ημέρα πάλι έτρεξε η εικόνα μερικές σταγόνες που τις βλέπαμε που έρχονταν από μέσα προς τα έξω. Δεν τις εμπόδιζε το τζάμι, σάν να τό τρύπαγαν, και έτρεχαν κάτω στο προσκυνητάρι.

Το χρώμα ήταν σαν το κατακάθαρο διαμάντι και η ευωδία μία. Την άλλη μέρα την Τετάρτη αρχίζει συνέχεια να τρέχη κατά διαστήματα πολλές φορές την ημέρα.

Το χρώμα ήταν σαν την χρυσή τη λίρα, κίτρινο όπως είναι σήμερα κίτρινο σαν λάδι, έτρεχε πολλές φορές και πολύ τόσο που γεμίσαμε ένα φιαλίδιο ώς την μέση, το εσφραγίσαμε, και την άλλη μέρα δεν είχε τίποτα το φιαλίδιο !!!

Στο πρωτοφανές τούτο θαύμα ετρομοκρατηθήκαμε και εκλαίγαμε…

Δεν ξέραμε τι σημείο ήταν αυτό και τι έννοια είχε;

Καλό θά ήταν; Καταστροφή; τι να λέγαμε.

Η έκτη εβδομάς των Νηστειών, η εβδομάς των Βαΐων, ήταν για εμάς ημέρες θρήνων και κλαυθμών.

Μιά φορά κτυπάγαμε τις καμπάνες όλη την ημέρα αλλά κανείς δεν ήρθε. Τις άκουγαν τις καμπάνες όπως μας είπαν αργότερα στά γύρω χωριά, αλλά δεν ήρθαν. Είμαστε μόνες. Ειδοποιήσαμε την Μητρόπολη ήρθαν οι Ιερείς της Μητροπόλεως, έβγαλαν την εικόνα από το Προσκυνητάρι, την σκούπισαν, την επιθεώρησαν, και πληροφορήθηκαν οι ίδιοι με τα μάτια τους το θαύμα της Παναγίας.

Ήρθε η Αστυνομία, ήρθε κόσμος, άρχισαν από τα χωριά να έρχονται κούρσες, μοτοσυκλέτες, άλλοι με ζώα, άλλοι πεζοί και προσκυνούσαν την Παναγία.

Η Αστυνομία έβγαλε τον κόσμο έξω, έμεινε μόνη, έκλεισαν την εκκλησία, εμείς δεν είδαμε τι έκαμαν, ο ίδιος ο Αστυνόμος μας πληροφόρησε ότι όταν την σκούπισε την εικόνα, του πέταξε η Παναγία το Μύρο στο πρόσωπό του καί είπε τρομαγμένος « πιστεύω Παναγία μου».

Εμύρισαν oι εικόνες, εμύρισαν τα στασίδια, ολόκληρη η εκκλησία, ολόκληρο το Μοναστήρι. Τα αυτοκίνητα που έπαιρναν Άγιο Μύρο, ο κόσμος όλος ευωδίασε που έπαιρνε το Μύρο που τους δίναμε σε βαμβάκι.

Η ευωδία έφθανε ως το δρόμο κάτω, πολύ δυνατή ευωδία.

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ – ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΙΑ ΕΛΕΓΧΟ… 

Ενώ λοιπόν πρώτα ήταν κατακάθαρο το τζάμι, μετά συννέφιαζε μέσα από το τζάμι. Βλέπαμε μετά πού γινόνταν σταγόνες μεγάλες, πέρναγαν το τζάμι ( σαν να μην υπήρχε τζάμι), και έτρεχαν έξω…

Έτρεχε Μύρο κάτω στο προσκυνητάρι και πολλές φορές την ημέρα έφτανε κάτω στο δάπεδο και το εμαζεύαμε στα βαμβάκια και το έπαιρνε ο κόσμος. Ήταν μεγάλη η συγκίνησίς μας, διαβάζαμε συνέχεια Χαιρετισμούς της Παναγίας και Παρακλήσεις. Ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα και εδιαβάζαμε Χαιρετισμούς.

Λέγαμε ότι «δεν χαιρετίζουν την Παναγία Μεγάλη Εβδομάδα», αλλά ήταν τόσο μεγάλη η συγκίνησίς μας που εδιαβάζαμε όλη την Μεγάλη Εβδομάδα. Έτρεχε η εικόνα κατά διαστήματα πολλές φορές την ημέρα. Το Άγιον Πάσχα εσταμάτησε να τρέχη. Την Διακαινήσιμο εβδομάδα δεν έτρεχε, άρχισε και πάλι την εβδομάδα του Θωμά κατά τον ίδιο τρόπο…

Άλλαζε τέσσερα χρώματα, όπως είπα προηγουμένως, σαν γάλα, γαλάζιο, σαν διαμάντι και το χρώμα το κίτρινο που έμεινε σταθερό, καί τελικά δεν ξανάλλαξε…

Μια φορά πού έμεινα έως τα μεσάνυχτα στην Παναγία, είδα εγώ, ότι βγήκε μέσα από την εικόνα μια σταγόνα μεγάλη σαν αίμα κόκκινη, και επέρασε το τζάμι σαν να μην ήταν εμπόδιο και βγήκε απέξω, καί έμεινε εκεί…

Δεν την πείραξα καθόλου καί το πρωί σηκώθηκα πιο πρώτα από τις αδελφές, πήγα στήν εκκλησία καί η σταγόνα απέξω στην εικόνα ήταν ξερή. Μετά την Ακολουθία την ξύσαμε και εβγήκε ξερή σαν αίμα, αλλά η ευωδία πάντα ίδια…

Όταν έτρεχε η εικόνα έως κάτω στο δάπεδο, πολλές φορές κάτι μου ερχόταν σαν ξίφος και μου έσκιζε τα σωθικά μου. Τότε, έτρεχα και πήγαινα και προσκυνούσα την Παναγία, όπου και αν ευρισκόμουν, αλλιώς δεν μπορούσα…

Το Μύρο το μαζεύαμε από το έδαφος. Μερικές φορές η ευωδία του Μύρου ερχόταν με άλλον τρόπο, ερχόταν σάν κύματα-κύματα, καί το αισθανόσουν ότι δεν ήταν κάτι το φυσικό. Μια άλλη μυρωδιά φυσική είτε αρώματα ή ότι άλλο μυρίζει σταματά.

Αυτή η ευωδία του Μύρου της Παναγίας δεν ήταν σαν και αυτές, δεν την εμπόδιζαν τα ντουβάρια να έβγη έξω, είτε από έξω να έρθη μέσα.

Όπως ο Κύριος δεν τον εμπόδισαν oι σφραγίδες και ο λίθος του μνήματος. Το ίδιο δεν εμπόδισε την ευωδία και το Μύρο να έλθη από έξω προς τα μέσα, ούτε από την εικόνα που την βλέπαμε που έβγαινε το Μύρο δεν το εμπόδισε το τζάμι…

Αλλά και ο τρόπος της ευωδίας του Μύρου δεν ήταν φυσικός, καί όπως είπα ερχόταν κύματα-κύματα ώστε να μην αφήση την παραμικρή αμφιβολία και στον πιο άπιστο.

Ασυγκίνητος τελικά δεν έμεινε κανείς, προσευχές και δεήσεις και ικεσίες και δάκρυα στην Παναγία σχεδόν είχαν όλοι oι προσκυνητές, καί όλος ο κόσμος…

Μετά τον θάνατον του Δεσπότη μας Γερμανού Ρουμπάνη, τοποτηρητής τής Μητροπόλεως τότε ήταν ο Χρυσόστομος Ναυπλίου. Λίγο εκάθησε όμως σάν τοποτηρητής ο Δεσπότης Ναυπλίου, και ήρθε μετά σάν τοποτηρητής ο Δεσπότης Σπάρτης Κυπριανός.

Ήλθε εδώ στη Μονή μας, επιθεώρησε την εικόνα, επληροφορήθηκε ο ίδιος το θαύμα και είπε «ευλογημένον το όνομα της Θεοτόκου. Το θαύμα της Θεοτόκου να διαδίδεται».

Καταφθάνει καί ο Ανώτατος Διοικητής Χωροφυλακής… 

Αστυνομικοί και Χημικοί σπεύδουν να διαπιστώσουν την προέλευση του Αγίου Μύρου…

Το 1969 ήρθε ο Ανώτατος Διοικητής Χωροφυλακής Τριπόλεως με τον Διοικητή του Άστρους, επιθεώρησαν την εικόνα, και όπως είπε στους Αγιοπετρίτες ο διοικητής ότι ουδεμία νοθεία υπάρχει…

Δεν ήταν και αυτός θεοφοβούμενος προηγουμένως, αλλά όταν είδε καί ο ίδιος το θαύμα με τα δικά του μάτια, τότε είπε: «Μεγάλος Θεός υπάρχει εδώ…».

Και ένας Χημικός εκ Τριπόλεως, επήρε κι΄ αυτός να κάμει χημική ανάλυση στο Μύρο της Παναγίας. Είδε όμως θαυματουργική δύναμη, δεν βρήκε τίποτα το φυσικό καί γνωστό καί ανεβόησε «Μέγας Θεός υπάρχει».

Το θαύμα της Παναγίας δεν ήταν διαδεδομένο πολύ μακρυά. Η περιοχή γύρω το εγνώριζε και ίσως λίγο μακρύτερα.

Ύστερα από 6 χρόνια περίπου, γύρω στά 1970, ήλθε ο Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιούλιος μήνα ήταν, από τήν Αθήνα, άνθρωπος ευσεβής και κήρυξ του θείου λόγου. Υπήρξε ο μεγαλύτερος λαϊκός Θεολόγος τών τελευταίων δεκαετιών, μέ εκατοντάδες περιοδείες στήν Ελλάδα καί στό εξωτερικό, συγγραφές βιβλίων, αλλά καί χιλιάδες μαγνητοφωνημένων ομιλιών του επί θεμάτων ήθους καί πίστεως… 

Ο πολύς κόσμος τον γνωρίζει από τα κηρύγματά του και από την σεμνότητα του βίου του. Αυτός ο κήρυξ του Θείου λόγου διέδωσε το θαύμα της Θεοτόκου σε ολόκληρο τον κόσμο σε ένα περιοδικό πού εξέδιδε τότε, μία φορά τον μήνα, τήν «Αγία Μαρίνα».

Αρχίζουν πλέον να έρχονται προσκυνητές από την πρωτεύουσα, από ολόκληρη την Ελλάδα και από το εξωτερικό, και όσοι δεν μπορούν να έλθουν μας στέλνουν γράμματα και ζητούν το Άγιο Μύρο της Παναγίας. Το Άγιο Μύρο θαυματουργεί, καί πολλοί ασθενείς πού πιστεύουν, θεραπεύονται. 

Πηγή : http://www.ecclesia.gr/greek/monshrines/malevi.html    

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας στην Ι. Μ. Μαλεβής

 

 

 

Η Ι.ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΩΝΑΣ ΣΤΟ ΛΕΩΝΙΔΙΟ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ

                          Παναγία η Έλωνα (Δέσποινα α Έωνα, στα τσακώνικα)
   Στο νότιο τμήμα της οροσειράς του Πάρνωνα και σε ύψος 650 μέτρα από τη θάλασσα υψώνεται επιβλητικό το μοναστήρι της Παναγίας της Έλωνας . Ακολουθώντας την διαδρομή Λεωνίδιο-Κοσμάς και γύρω στο 17ο χμ, μέσα από τη ρεματιά ανοίγει ο ουρανός και ξεπροβάλει σαν χελιδονοφωλιά η Παναγία η Έλωνα. Η Μονή ιδρύθηκε το 1300. Λέγεται πως βοσκοί που διατηρούσαν τα ποίμνιά τους στα απέναντι βουνά, έβλεπαν κάθε βράδυ κάποιο φως στον απότομο βράχο. Μόλις έγινε γνωστό το γεγονός αυτό στον επίσκοπο Ρέοντος και Πραστού επισκέφθηκε μαζί με τον κλήρο της περιοχής, τους τοπικούς προεστούς και πλήθος χριστιανών την περιοχή για να… διαπιστώσουν ότι στη μέση του βράχου ήταν τοποθετημένη η εικόνα της Παναγίας και μπροστά της έχυνε το ιλαρό του φως ένα αναμμένο καντήλι. Μέχρι και σήμερα ο πιστός πάνω από το μοναστήρι μπορεί να δει το ξύλο από το οποίο ήταν κρεμασμένη η εικόνα. Με απόφαση του επισκόπου Ρέοντος και Πραστού, οι μοναχοί Καλλίνικος και Δοσίθεος που ήταν ασκούμενοι μοναχοί εγκαταστάθηκαν στο σημείο όπου βρέθηκε η εικόνα, έκτισαν ένα μικρό ναό, δύο κελιά και έγιναν οι πρώτοι κτήτορες της μονής της Ελώνης. Αυτοί οι μοναχοί μαρτύρησαν για την πίστη τους στο Θεό αφού τους έσφαξαν δύο Τούρκοι μέσα στην προσπάθειά τους να κατατροπώσουν όσους περισσότερους χριστιανούς μπορούσαν. Η Παναγία όμως τιμώρησε τους αλλόθρησκους για αυτή τους την πράξη τυφλώνοντας τους την στιγμή που έμπαιναν στο ναό της για να τον λεηλατήσουν. Αφού αντιλήφθηκαν τη χάρη της Παναγίας μετανόησαν και ξαναβρήκαν το φως τους αφιερώνοντας όλη την περιουσία τους στην Μονή, η οποία εκ τότε δέχθηκε πολλά προνόμια από μέρους των Οθωμανών, με αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια να αναπτυχθεί τόσο σε αριθμό μοναχών όσων και κτισμάτων, προσκυνητών και δωρεών.

   Το 1770 η Μονή πέρασε από μεγάλη δοκιμασία. Οι Τούρκοι έσφαξαν τους μοναχούς της, την λεηλάτησαν και την πυρπόλησαν. Ωστόσο το 1785 ξαναέρχονταν μοναχοί οι οποίοι έφταναν τους σαράντα σε αριθμό και έτσι η μονή αρχίζει να ακμάζει πνευματικά και υλικά χάρη στην υποστήριξη των χριστιανών της περιοχής. Η ακμή της έρχεται στα έτη 1798-1811 και αυτό γιατί ο δρόμος προς την μονή γίνεται προσπελάσιμος, κτίζεται νέος ναός, κελιά, ξενώνες και αγοράζονται ή αφιερώνονται κτήματα στο Λεωνίδιο, στο Δήμο Λιμναίων, Σεληνούντος, Γερόνθρων και Έλους. Σημαντική ήταν και η βοήθεια από τους Υδραίους και τους Σπετσιώτες καπεταναίους. Εξαιτίας της φήμης που απέκτησε το οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως την ανακήρυξε πατριαρχική και σταυροπηγιακή μονή μετά προνομίων πολλών και κεφαλαίων εις διηνεκή ασφάλειαν.
   Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και συγκεκριμένα στης 12 Απριλίου 1822 έδωσε στην Πελοποννησιακή Γερουσία δεκαπέντε χιλιάδες γρόσια για τις ανάγκες του έθνους. Επίσης οι μοναχοί της πήραν μέρος σε πολυάριθμες μάχες. Όμως το ελεύθερο ελληνικό κράτος με το διάταγμα του 1833 έδιωξε τους μοναχούς της και πήρε την περιουσία της. Όμως η χάρη της Παναγίας βοήθησε και έτσι άρχισε να ευδοκιμεί και πάλι από το 1972.


Της Μαρίας Παρασκευά

Τετάρτη, 01 Φεβρουάριος 2012 14:09

Πηγή:

http://www.agioritikovima.gr/%CE%A0%CE%95%CE%A1%CE%99-%CE%96%CE%A9%CE%97%CE%A3/4931-i-imoni-ti-panagia-ti-el%CE%BFna-to-le%CE%BFnintio-kunouria