Ὁ Χριστὸς τῆς Ἐκκλησίας
τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
Ἡ Ἐκκλησία, τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἐπεδίωξε ποτὲ νά «κατασκευάση» κάποιον Χριστό, ἀλλὰ ἀγωνίζεται νὰ παραδίδη ἀδιάκοπα μέσα στὴν Ἱστορία τὸν ἕνα Χριστὸ καὶ νὰ Τὸν ὁμολογῇ, ὅπως τότε οἱ Μαθηταὶ μὲ τὸ στόμα τοῦ Πέτρου: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ., ιστ’ 16).
Ἀπέναντι στὶς διάφορες αἱρετικὲς πλαστογραφήσεις τοῦ Χριστοῦ ἀντιπαρατάσσει πάντα ἡ Ἐκκλησία, μὲ ἀγῶνες καὶ θυσίες, μὲ δάκρυα καὶ αἷμα, τὸν Ἕνα καὶ Μοναδικὸ Χριστό, ποὺ μπορεῖ νὰ σώση. Στὰ κηρύγματα τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ στὸ ποιμαντικό τους ἔργο, στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ στὴν λατρευτικὴ καὶ κοινοβιακὴ ζωή της σώζεται καὶ παραδίδεται ὁ ἀληθινὸς Χριστός, ὁ σαρκωμένος Θεός, Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ σώζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο, στὴν ἐπίγεια καὶ αἰώνια διάσταση τῆς σωτηρίας.
Ἡ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸν Χριστὸ στὸν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς παραμένει σταθερὴ καὶ ἀμετακίνητη: Ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ προσφέρεται πάντα σὰν ἀπάντηση στὴν λυτρωτικὴ ἀναζήτηση τοῦ κόσμου. Ἕνας τεμαχισμένος Χριστός, ἕνας Χριστὸς δηλ. ποὺ δὲν γίνεται δεκτὸς στὴν πληρότητά Του, δὲν μπορεῖ νὰ προσφέρη σωτηρία.
Τὴν ἀλήθεια αὐτὴν μποροῦμε νὰ τὴν καταλάβωμε ἂν ἀναλογισθοῦμε τὶς σωτηριολογικὲς καὶ κοινωνικὲς διαστάσεις τῶν αἱρέσεων, τοῦ Ἀρειανισμοῦ καὶ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ λ.χ. Ὁ πρῶτος ἀρνεῖται τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δεύτερος δέχεται ἀπορρόφηση τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν θεότητά Του, δηλ. στὴν οὐσία ἀρνεῖται ἢ ἀγνοεῖ τὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Χριστοῦ. Σὲ ἑπόμενο ἄρθρο θὰ δοῦμε τὶς πρακτικὲς συνέπειες μιᾶς τέτοιας ἀρνήσεως.
