Μόνον τὰ παραδείγματα πείθουν

τοῦ † Κωνσταντίνου Γανωτῆ, φιλολόγου-συγγραφέως

Ἡ μεγάλη ἀνασφάλεια ποὺ συγκλονίζει τὸν κόσμο, ὁ φόβος τοῦ πολέμου ποὺ διαρκῶς ἐξαπλώνεται καὶ ἀπειλεῖ ὅλη τὴν οἰκουμένη, ὁ πανικὸς σὲ κάθε ἀπότομη ἀλλαγὴ συνθηκῶν τῆς ζωῆς, ἡ ἀφάνταστη ἐξάπλωση τῶν ναρκωτικῶν καὶ αὐτοκτονιῶν, τῶν ψυχικῶν νοσημάτων καὶ ἄλλων τέτοιων ἐφιαλτικῶν συνεπειῶν τοῦ ἐθνικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ μηδενισμοῦ, ποὺ καλλιεργήθηκε στὶς κοινωνίες τῶν «ἀνεπτυγμένων χωρῶν», αὐτὰ ὅλα τὰ ὀδυνηρὰ συμπτώματα μποροῦν, μὲ λίγη καλὴ θέληση καὶ κατήχηση, νὰ φέρουν τὴν μετάνοια.

Πολλοὶ ρίχνουν τὰ βάρη τῆς διόρθωσής μας στοὺς ὤμους τῆς παιδείας. Κάποτε εἶχε πράγματι ἐπωμιστῆ μεγάλες εὐθύνες ἡ παιδεία γιὰ τὴν χειραγώγηση τῆς κοινωνίας καὶ ἔχει μείνει στὴν μνήμη μας ἡ δόξα της. Τώρα ὅμως ποὺ ἔχασε τὸν ἱεραποστολικό της χαρακτῆρα μέσα στὸν ἔντονο ἐπαγγελματισμὸ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, οἱ ἐλπίδες μας μεταναστεύουν στοὺς ὤμους τῆς οἰκογένειας. Ἡ οἰκογένεια ἀκόμα στὶς μέρες μας ἀντέχει τρεμουλιαστὰ στὰ χτυπήματα τοῦ μηδενισμοῦ καὶ εἰσπράττει τὸν πόνο ἀπὸ αὐτά. Καὶ ὁ πόνος, ἀσυνείδητος καὶ συνειδητός, γιὰ τὰ σκοτωμένα ἔμβρυα τῶν ἐκτρώσεων ἀντιμάχεται τὴν ξεγνοιασιὰ καὶ γεννάει μέσα στὶς ψυχὲς τὸν πόνο τῆς ἐρήμωσης.

Ποιός θὰ ἀξιοποιήσει αὐτὸν τὸν πόνο, ὥστε νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν μετάνοια; Ποιός θὰ μᾶς θυμίσει τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι τόσο γλυκὸς σὰν τὴν στοργὴ τοῦ πατέρα στὰ παιδικά μας χρόνια; Ποιός θὰ μᾶς θυμίσει τοὺς ἥρωες τῶν ἀπελευθερωτικῶν μας πολέμων, τὶς γυναῖκες του Ζαλόγγου, τὶς δραματικὲς θυσίες στὸ Κούγκι, στὸ Ἀρκάδι, τὶς ἑκατόμβες τῶν ἡρώων του Μπιζανίου, τοῦ Λαχανά, τοῦ Σκρά, τῶν Ἀλβανικῶν βουνῶν; Τὰ θύματα τοῦ ΄41, τῆς κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα, τοὺς νεαροὺς ἥρωες τῆς Κύπρου; Πότε θὰ συγκλονιζόμαστε γι’ αὐτὰ περισσότερο ἀπὸ τὰ γκὸλ τοῦ ποδοσφαίρου καὶ τὰ ἄλλα θεάματα; Ἡ προσεκτικὴ μελέτη τῆς Ἱστορίας μᾶς δείχνει ὅτι μόνον τὰ παραδείγματα ἐπηρεάζουν καὶ πείθουν τοὺς ἀνθρώπους εἴτε στὸ κακό, εἴτε στὸ καλό.

Ὅποιος δείξει ὅτι θυσιάζει καὶ τὴν ζωή του γι’ αὐτὸ ποὺ πιστεύει αὐτὸς πείθει καὶ πείθοντας χειραγωγεῖ τὴν κοινωνία. Γι’ αὐτό, ὕστερα ἀπὸ τὴν διαπίστωση ὅτι τὸ ἔθνος μας πεθαίνει, ἀναζητοῦμε μάρτυρες. Ἀναζητοῦμε αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν τὸν διπλανό τους μέχρι θανάτου. Σ’ αὐτὸ τὸ κρίσιμο σημεῖο βρίσκεται σήμερα ἡ ἐθνική μας ἱστορία, ἡ ἐλευθερία τοῦ ἔθνους μας, ποὺ εἶναι ἀπ’ τα κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά!

(ἄρθρο στὸ φύλλο 799)