Ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως

τοῦ μακαριστοῦ Κωνσταντίνου Γανωτῆ, φιλολόγου-συγγραφέως

Ἡ βεβαίωση γιὰ τὴν Ἀνάσταση δὲν διατυπώνεται διανοητικά, δηλαδὴ ὡς βεβαίωση γιὰ μία κατάσταση, ἀλλὰ διατυπώνεται προσωπικά : « Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου». Ὅλες οἱ αἰσθήσεις, οἱ ἔννοιες, οἱ ἰδέες ὅλες μέσα στὴν φωτισμένη καρδιὰ γίνονται πρόσωπο, τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ διανοούμενη ἔκφραση εἶναι ἡ ἔννοια τῆς Ἀνάστασης, ἐνῷ ἡ ἀληθινὴ εἶναι ὁ Ἀναστημένος Χριστός.

Καὶ οἱ ἀρετὲς ποὺ ἀνεβάζουν τὸν ἄνθρωπο στὴν θέα τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι κάποιες ἀφηρημένες ἔννοιες, λ.χ καθαρότητα, πνευματικότητα, λατρεία, εὐλάβεια κλπ. ἀλλὰ οἱ ζωντανὲς ἐμπειρίες τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ στὴν καρδιὰ καὶ στὸ νοῦ του. Ἡ σχέση μας μὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριο εἶναι προσωπικὰ ἐρωτική, ὅπως μιὰ ἐρωτευμένη κόρη δὲν ἀναζητᾷ τὸν ἔρωτα, ἀλλὰ τὸν ἴδιο τὸν νυμφίο.

Ἔτσι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς κι ἐμεῖς γευόμαστε Χριστό, ὅπως μιὰ μάννα γεύεται τὴ χαρὰ γιὰ τὸ παιδὶ ποὺ κρατᾷ στὴν ἀγκαλιά της κι ὄχι τὴν ἔννοια ἢ τὴν ἰδέα τῆς μητρότητας. 

Τέτοια εἶναι, ἀδελφοί, αὐτὴ εἶναι ἡ χαρὰ τῆς Ἀνάστασης κι ἂν μιμηθοῦμε τὸν Ἅγιο Πορφύριο στὸν τρόπο ποὺ τὴν κέρδιζε κι ἔδιωχνε τὴν λύπη, θὰ πρέπει νὰ καταφύγουμε κι ἐμεῖς στὴν ἐξομολόγηση. Μὲ τὴν ἐξομολόγηση εἰσπράττουμε τὰ χειροκροτήματα τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καὶ ντυνόμαστε τὴν λαμπρὴ στολὴ τῆς χαρᾶς.

Ἐὰν θέλουμε νὰ ἀποκαταστήσουμε στὴν καρδιά μας τὸ ἔλλειμμα τῆς ἀναστάσιμης χαρᾶς, πρέπει, ἀδερφοί μου, νὰ πεθάνουμε «σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις», ν’ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ μαζὶ ὅλη τὴν Δημιουργία· αὐτὸ σημαίνει νὰ γεμίσουμε τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας μὲ αὐτὴ τὴν ἔγνοια. Ἀμήν!