Αὐτὸ ποὺ βαρύνει στὴ δικαιοδοσία ἑνὸς (Ἄρχι)ἐπισκόπου δὲν εἶναι κάποιο «πρωτεῖο ἐξουσίας, ποὺ διεκδικούμενο ἀποδεικνύει ἐσωτερικὴ πτώση καὶ ἐφάμαρτη φιλαρχία, ἀλλὰ τὸ «πρωτεῖον ἀληθείας», ποὺ συνδέεται μὲ τὴν ὀρθοδοξία τοῦ φρονήματος τοῦ ἐπισκόπου (ἀλλὰ καὶ κάθε κληρικοῦ), μὲ τὴν πιστότητά του δηλαδὴ στὴν ἀποστολικοπατερικὴ παράδοση.