1940: ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου Καθηγητού
Η ορθόδοξη θεολογία μας δεν είναι θεωρητικό σχήμα και δεν υπάρχει για να
ικανοποιεί τη διάνοιά μας, αλλά είναι βίωμα, τρόπος ζωής, μέθεξη της Θεότητας και
κατά χάριν θέωση. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά της με τη δυτική και γενικά τη
θεολογία των αιρετικών, η οποία ικανοποιεί διανοητικά σχήματα, δίνει την
ψευδαίσθηση της δήθεν πληρότητας της αλήθειας και γι’ αυτό οδηγεί από κακοδοξία
σε κακοδοξία και από αίρεση σε αίρεση. Αντίθετα η προσέγγιση της θεολογίας της
Εκκλησίας μας ως εκκλησιαστικό βίωμα, ως κατά φύσιν τρόπο υπάρξεως, δε
διδάσκει απλά την αλήθεια, αλλά την μεταποιεί σε μεταμόρφωση των πιστών, μέχρι
του σημείου να έχουν θεοπτία, ζωντανή αίσθηση των ακτίστων ενεργειών του Θεού
στην καθημερινή τους ζωή. Το γεγονός αυτό το βίωσαν οι άγιοι της Εκκλησίας μας.
Ένας από αυτούς που αξιώθηκε να δει το άκτιστο φως του Θεού με τα σωματικά
του μάτια, είναι και ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ένας από τους μεγαλυτέρους
Πατέρες και Θεολόγους της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε το 957 στη μικρασιατική
πόλη Γαλάτεια της Παφλαγονίας και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Οι
ευγενείς γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σοβαρή παιδεία, διότι τον προόριζαν
για υψηλά κρατικά αξιώματα. Σε ηλικία έξι χρονών τον έστειλαν στην
Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει. Αναδεικνύεται σύντομα μια σημαίνουσα
προσωπικότητα της Βασιλεύουσας. Με τη βοήθεια ενός θείου του ευγενούς ορίζεται
ως σπαθαροκουβιλάριος, με τη δυνατότητα να αναχθεί συγκλητικός. Ασκεί τα
καθήκοντά του με επιτυχία, αλλά και ταπείνωση. Δεν τον συνεπαίρνει η λαμπρότητα
της κοσμικής εξουσίας και δε σκόπευε να περάσει όλη του τη ζωή ανάμεσα στους
μωροφιλόδοξους ευγενείς της εξουσίας.
Η γνωριμία του και η πνευματική σχέση του με τον στουδίτη άγιο Συμεών τον
Ευλαβή, του αλλάζει τη ζωή. Μετά το θάνατο του Νικηφόρου Φωκά το 969,
εγκαταλείπει τη θέση του και αποσύρεται στην ονομαστή Μονή για να ζήσει κοντά
στον πνευματικό του. Εκείνος δε συμφωνεί, διότι ήταν μόνο 14 ετών, και τον
συμβουλεύει να γυρίσει ξανά στη θέση του.
Σε ηλικία 20 ετών δέχτηκε μια ιδιαίτερη ευλογία από το Θεό. Μια νύχτα ενώ
προσευχόταν θερμά, γέμισε το δωμάτιό του από ένα εκτυφλωτικό και ανεξήγητο φως.
Ο Συμεών έπεσε σε έκσταση και είχε την αίσθηση ότι είχε ανυψωθεί στον ουρανό.
Μια ανεξήγητη χαρά γέμισε την ψυχή του για τη θεία οπτασία. Έτρεξε αμέσως στον
πνευματικό του στον οποίο δηγήθηκε την οπτασία και τον παρακάλεσε να τον δεχτεί
κοντά του. Εκείνος και πάλι αρνήθηκε, προφανώς, από θεία έμπνευση για να
σμιλευτεί ακόμα η θέληση του μαθητή του.
Σε ηλικία 26 ετών επαναλήφτηκε η θαυμαστή οπτασία. Εκείνο τον καιρό του είχε
ανατεθεί μια υπηρεσιακή αποστολή στην πατρίδα του. Πριν αναχωρήσει ανακοίνωσε
στον πνευματικό του και τη νέα οπτασία. Εκείνος του αποκάλυψε ότι ήταν σε ηλικία
που μπορούσε να γίνει μοναχός. Η χαρά του υπήρξε απρόσμενη. Πραγματοποίησε το
ταξίδι του και με την ευκαιρία, ανακοίνωσε στους γονείς του την πρόθεσή του να
ακολουθήσει το μοναχικό βίο. Εκείνοι αντέδρασαν βίαια και προσπάθησαν να τον
μεταπείσουν, διότι έβλεπαν τη λαμπρή καριέρα που απλωνόταν μπροστά του. Εκείνος
παραμένει αμετάπειστος. Αποσύρθηκε στη Μονή του Στουδίου, όπου εκάρη μοναχός
και έλαβε το μοναχικό όνομα του πνευματικού του, Συμεών.
Αλλά δεν άργησαν οι πειρασμοί. Η υπακοή του στον πνευματικό του κίνησε το
φθόνο των συμμοναστών του, διότι έπρεπε να υπακούει μόνο στο ηγούμενο Πέτρο.
Γι’ αυτό αναγκάστηκε να φύγει και να εγκατασταθεί. Τότε ήταν που είδε και τρίτη

κατά σειράν θεία οπτασία. Εγκαταστάθηκε στην παρακείμενη Μονή του Αγίου
Μάμαντα του Ξηροκέρκου, όπου ηγούμενος ήταν ο ευλαβής Αντώνιος. Ήρθε ο
πατέρας του με αρκετούς συγκλητικούς για να τον μεταπείσουν να γυρίσει στον
κόσμο. Εκείνος αρνείται και πάλι, ενώ ταυτόχρονα βλέπει και τέταρτη θεία οπτασία.
Ήταν 29 ετών, όπου ο ηγούμενος κοιμήθηκε. Ύστερα από απαίτηση της αδελφότητας
της Μονής και τη σύμφωνη γνώμη του Πατριάρχη Νικολάου Β΄ του Χρυσοβέργη,
εκλέχτηκε ηγούμενος της Μονής. Κατά τη διάρκεια της χειροτονίας του σε
πρεσβύτερο είδε και πέμπτη θεία οπτασία.
Ως ηγούμενος της Μονής του Αγίου Μάμαντα ο Συμεών κλήθηκε να
αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα, από οικοδομικές εργασίες της Μονής ως και αυτή
την πνευματική καλλιέργεια της αδελφότητας. Ως νηπτικός μοναχός και μυστικός
θεολόγος ομιλούσε για «θείο έρωτα» και για έλλαμψη του «θείου φωτός». Οι μοναχοί
επειδή δεν τον καταλάβαιναν τον θεώρησαν αιρετικό και του κήρυξαν τον πόλεμο.
Μερικοί κατέφυγαν στον Πατριάρχη για να καθαιρεθεί. Εκείνος τον κήρυξε αθώο.
Παρέμεινε στη θέση του ηγουμένου για 25 χρόνια. Το 1013, σε ηλικία 57 ετών, αφού
παρέδωσε την ηγουμενία στον μαθητή του Αρσένιο αποσύρθηκε σε κοντινό
ησυχαστήριο και επιδόθηκε στην άσκηση και το συγγραφικό έργο. Όμως ο
μητροπολίτης Νικομήδειας Στέφανος κατόρθωσε να πείσει τον Πατριάρχη να τον
στείλει εξορία, στην περιοχή της Χρυσούπολης, επειδή θεωρούσε τον πνευματικό του
πατέρα Συμεών, άγιο. Εγκαταστάθηκε σε κάποιο ερημοκκλήσι της Αγίας Μαρίνας,
όπου κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 1037 σε ηλικία 80 ετών, αφού είχε προβλέψει τον
θάνατό του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Νοεμβρίου.
Ο άγιος Συμεών έλαβε τον τίτλο του νέου θεολόγου, διότι ανήκει στους μεγάλους
διδασκάλους της Εκκλησίας μας. Ανήκει στους μυστικούς θεολόγους, ο οποίος
καλλιέργησε και βίωσε τη μυστική θεολογία, ως θεοπτία. Τα έργα του « Ύμνοι Θείων
Ερώτων», «Κατηχήσεις» και «Πρακτικά και Θεολογικά Κεφάλαια», αποτέλεσαν τη
βάση της μετέπειτα μυστικής θεολογίας και της πνευματικής ζωής των πιστών.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Μια από τις ηρωικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και η περίοδος της εικονομαχίας (726-842), κατά την οποία ανεδείχθησαν πλήθος ομολογητών της Ορθοδόξου Πίστεως. Υπερασπίσθηκαν με σθένος την Ορθοδοξία, ορθώνοντας το ανάστημά τους στους διώκτες των Ιερών Εικόνων, οι οποίοι έχοντας την αυτοκρατορική δύναμη, δίωκαν με μανία τους ομολογητές της Ορθοδοξίας.        

       Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Θεοφάνης ο επονομαζόμενος Γραπτός. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη το 745. Πατέρας του ήταν ο ευσεβής Ιωαννάς, ο οποίος φρόντισε να μεταδώσει, τόσο στον ίδιο, όσο και στον αδελφό του Θεόδωρο την ευσέβεια. Φρόντισε επίσης να τους μορφώσει, στέλνοντάς τους στη φημισμένη Μονή του Αγίου Σάββα, κοντά στο σοφό διδάσκαλο Γέροντα Μιχαήλ, να σπουδάσουν την ιερή επιστήμη της Θεολογίας, καθώς και αρχαία Ελληνικά, γραμματική, ποίηση, μουσική κλπ.

       Τα δύο αδέλφια έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επιμέλεια στις σπουδές τους και επίσης μυήθηκαν στην ορθόδοξη πνευματικότητα και στο μοναχικό ασκητικό πνεύμα. Ο δάσκαλός τους Μιχαήλ το 811 τους πήρε μαζί του, ως υποτακτικούς του στη Μονή των Σπουδαίων, κοντά στο ναό της Αναστάσεως. Κατόπιν ο Πατριάρχης Θωμάς τους χειροτόνησε ιερείς και τους έστειλε πρέσβεις στην Κωνσταντινούπολη και στη Ρώμη, προκειμένου να στηρίξουν τους διωκόμενους Ορθοδόξους από τους διώκτες τους εικονομάχους, αλλά και να ζητήσουν τη στήριξη για τις απειλές και τις διώξεις που ασκούσαν οι Άραβες μουσουλμάνοι κατά του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων. Εγκαταστάθηκαν στην περίφημη Μονή της Χώρας.

       Αλλά, λίγο αργότερα, το 815 πέθανε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβές (811-813) και ανέβηκε στο θρόνο ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος (813-820), ο οποίος εγκαινίασε τη δεύτερη περίοδο της εικονομαχικής έριδας. Διέταξε την πλήρη απαγόρευση προσκύνησης και τιμής των Ιερών Εικόνων, ακόμα και με την ποινή του θανάτου, την καταστροφή όλων των Εικόνων και το ασβέστωμα των τοιχογραφιών των ναών. Τότε τα δύο αδέλφια, Θεοφάνης και Θεόδωρος, μαζί με το δάσκαλό του Μιχαήλ, παρουσιάστηκαν στον ασεβή αυτοκράτορα και τον ήλεγξαν για το διάταγμά του. Ο Λέων, όχι μόνον δεν έδειξε σημάδια συνετισμού, αλλά διέταξε τον άγριο βασανισμό τους. Τους μαστίγωσαν άγρια και τους έκλεισαν στη φυλακή. Αφού απέκρουσαν και τις προσπάθειες του μελλοντικού εικονομάχου Πατριάρχη Ιωάννου Γραμματικού, να συμμορφωθούν με το αυτοκρατορικό διάταγμα, τους ξεχώρισαν. Έκλεισαν τα δύο αδέλφια σε ένα φρούριο στο Βόσπορο, στερώντας τους ακόμα και την τροφή.  

      Μετά τη δολοφονία του Λέοντα (820) κόπασαν οι διωγμοί των Ορθοδόξων και τα δύο αδέλφια εγκαταστάθηκαν στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ  του Σωσθενίου στο Βόσπορο, οι οποίοι με τον υποδειγματικό ασκητικό τους αγώνα και τις πολλές επιστολές τους στερέωσαν την ορθόδοξη πίστη. Αλλά το 829 ανέβηκε στο θρόνο ο επίσης φανατικός εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-842), ο οποίος εγκαινίασε νέα σφοδρή εικονομαχική περίοδο, καταδιώκοντας απηνώς τους ομολογητές Ορθοδόξους. Τα δυο αδέλφια εξορίστηκαν στη νήσο Αφουσία, το 834, μαζί με άλλους ορθοδόξους ομολογητές. Επειδή δεν πειθάρχησαν, και ασκούσαν σφοδρή κριτική κατά των εικονομάχων και του Παλατίου, κλήθηκαν το 836 σε νέα ανάκριση από τον αυτοκράτορα. Οι δύο ομολογητές μοναχοί ήλεγξαν και πάλι με θάρρος και παρρησία τον ασεβή αυτοκράτορα, ομολογώντας την ορθόδοξη πίστη. Υποβλήθηκαν και πάλι σε νέα βασανιστήρια. Με πυρωμένο σίδερο έγραψαν στα

μέτωπά τους δώδεκα ιμαβικούς στίχους, με την αιτία των διώξεών τους. Γι’ αυτό ονομάστηκαν από τότε Γραπτοί.  Στη συνέχεια τους έριξαν στην πιο υγρή και σκοτεινή φυλακή του Πραιτωρίου, με στόχο να πεθάνουν απομονωμένοι. Τότε πήραν επιστολές παρηγορητικές από το δάσκαλό τους Μιχαήλ και τον άγιο Μεθόδιο, ενθαρρύνοντας τους να υπομείνουν ως τέλους τα μαρτύρια. Σε λίγο καιρό τους έστειλαν σε νέα εξορία στην Απάμεια της Βιθυνίας (Μουδανιά), όπου όμως έγιναν ενθουσιωδώς δεκτοί από το λαό. Ο Θεόδωρος, κοιμήθηκε το 838, εξουθενωμένος από τις κακουχίες. Ο αδελφός του Θεοφάνης, αψηφώντας την διαταγή του αυτοκράτορα, να μείνει άταφο το σώμα του, το ενταφίασε, συνθέτοντας και έναν εξαίσιο ποιητικό κανόνα.

      Μετά από την θαρραλέα αυτή πράξη του, ο Θεοφάνης εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάστηκε δραστήρια για την επικράτηση του Ορθοδόξου Δόγματος και την απόκρουση της αιρέσεως της εικονομαχίας. Αλλά το 842 πέθανε ο ασεβής Θεόφιλος και στο θρόνο ανέβηκε ο ανήλικος γιός του Μιχαήλ Γ΄ (842-867),   τον οποίο επιτρόπευε η ευσεβής αυτοκράτειρα αγία Θεοδώρα, η οποία έπαυσε αμέσως τους διωγμούς, επανέφερε σε ισχύ τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787) και το 842 αναστήλωσε οριστικά τις άγιες Εικόνες. Παράλληλα επανέφερε από την εξορία και έβγαλε από τις φυλακές τους ομολογητές της πίστεως. Ο Θεοφάνης ανακλήθηκε από την εξορία και ο Πατριάρχης άγιος Μεθόδιος το 842 τον χειροτόνησε Μητροπολίτη Νικαίας. Εκεί πέρασε το υπόλοιπο του πολυτάραχου επίγειου βίου του, ποιμαίνοντας θεοφιλώς το ποίμνιό του, προσευχόμενος και ασκούμενος. Ως άφθαστος ποιητής και υμνογράφος συνέθεσε πλήθος εκκλησιαστικών ύμνων, οι οποίοι ψάλλονται μέχρι σήμερα κατά τις δεσποτικές και θεομητορικές εορτές και σε μνήμες αγίων. Κοιμήθηκε ειρηνικά την 11η Οκτωβρίου του 845. Ανακηρύχτηκε άγιος και η σεπτή μνήμη του εορτάζεται την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του.

      Ο άγιος Θεοφάνης ο Γραπτός συγκαταλέγεται στους μεγάλους Πατέρες,  Ομολογητές και υμνογράφους της Εκκλησίας μας, ο οποίος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην ομολογία και την προάσπιση της Ορθοδόξου πίστεως, της μόνης αληθινής και σώζουσας πίστεως. Τόσον αυτός, όσο και οι άλλοι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, είναι (πρέπει να είναι) και σε μας σήμερα τα μεγάλα ζωντανά παραδείγματα, να μην κάνουμε την παραμικρή έκπτωση και υποχώρηση στα θέματα της πίστεως, όπως έκαμαν και εκείνοι!  

ΣΥΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΕΠΑΛΞΕΙΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔ/ΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Ζήνωνος 3, 104-31 ΑΘΗΝΑ, τηλ. & fax: 210-5230.948, κιν. 6987 353063,

emailepalxeis@otenet.gr

Ἐν Ἀθήναις, τῇ 15ῃ Ὀκτωβρίου 2020

Ἀνακοίνωση-Πρόσκληση

Κυριακὴ 18 Ὀκτωβρίου καὶ ὥρα 6:00 μ.μ.

Αἴθουσα Ἐπάλξεις, Ζήνωνος 3, β’ ὄρ., Ὁμόνοια

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΟΥΚΑΣ, Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ

            Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἕλληνος Ἀποστόλου Λουκᾶ θὰ πραγματοποιηθῆ σύσκεψη, μὲ θέμα:

«Ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης».

            Παρέμβαση θὰ κάνουν οἱ φιλόλογοι κ.κ. Γανωτὴς καὶ Ἀντωνάκος.

            Τὴν συζήτηση θὰ διευθύνῃ ὁ θεολόγος-φιλόλογος κ. Β. Τσούπρας.

                                                                                    Εἴσοδος ἐλεύθερη.

            Παρακαλοῦμε: α) Νὰ δώσετε στὴν ἐκδήλωση αὐτὴν κάθε δυνατὴ δημοσιότητα καὶ νὰ προσέλθετε προσωπικῶς ἤ δι’ ἐκπροσώπου, β) Νὰ μᾶς ἀποστείλετε ἠλεκτρονικῶς τὶς παρεμβάσεις καὶ ἀπόψεις σας ἐπὶ τοῦ θέματος, ὥστε ὅλοι μαζὶ νὰ βροῦμε τὸν προσφορώτερο τρόπο γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, τὴν ὁποία διετάραξαν οἱ αὐθαίρετες ἐπεμβάσεις ξενόφρονων κομματικῶν παραγόντων.

            σημ.: α) Oἱ εἰσηγήσεις μποροῦν νὰ ἀποσταλοῦν γραπτῶς ἤ ἠλεκτρονικῶς στὸ e-maıl: epalxeis@otenet.gr.

            β) Οἱ μὴ δυνάμενοι νὰ προσέλθουν λόγῳ τῶν μέτρων μποροῦν νὰ παρακολουθήσουν τὶς ἐργασίες τῆς συσκέψεως μέσῳ διαδικτύου στὶς διευθύνσεις: 

            http://epalxeis.caster.fm/ καὶ https://synpastoisagiois.radio12345.com.

Γιὰ τὶς Ἐπάλξεις

Σοφία Μπεκρῆ

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

Αἰωνία του ἡ μνήμη

Ἐξεδήμησε εἰς Κύριον μετὰ ἀπὸ ἑνὸς ἔτους μάχη μὲ τὴν δυσίατη νόσο ὁ ἀγαπητός μας συνεργάτης Γεώργιος Β. Τσούπρας, υἱός τοῦ ὑπευθύνου τῶν Ἐπάλξεων Βασιλείου Τσούπρα. 
Ὁ Γεώργιος Β. Τσούπρας γεννήθηκε στὶς Ἀχαρνὲς Ἀττικῆς τὸ 1967. Φοίτησε στὴν Ἀνωτέρα Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν καὶ στὸ Τμῆμα Ποιμαντικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν. Ἔλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα εἰδίκευσης καὶ διδακτορικὸ ἀπὸ τὸ Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν στὸ γνωστικὸ ἀντικείμενο «Ἱστορία Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν». Ὑπῆρξε τακτικὸς συνεργάτης τῆς Ὀρθόδοξης μορφωτικῆς καὶ κοινωνικῆς ἐφημερίδος «Ἐπάλξεις», λαϊκὸς ἱεροκήρυκας τῆς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης καὶ μέλος τῆς Ἕνωσης Ἑλλήνων Σλαβολόγων. Προσφάτως δὲ εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπὸ τὸ τμῆμα Κοινωνικῶν καὶ Πολιτικῶν ἐπιστημῶν Κορίνθου. Ὑπηρέτησε ὡς θεολόγος καθηγητὴς στὴν Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης Δυτικῆς Ἀττικῆς. Ἦταν παντρεμένος μὲ τὴν Μακρίνα Ῥάγκα, δικηγόρο, και πατέρας μίας κόρης, τῆς Βασιλικῆς-Χριστίνας.
Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία τοῦ ἐκλιπόντος Γεωργίου θὰ ψαλῆ τὴν Τετάρτη 10 Ἰουνίου στὶς 5 τὸ ἀπόγευμα στὸν Ἅγιο Γεώργιο Ἀργυρουπόλεως.
Κατάταξον, Χριστέ, τὸν δοῦλον σου ἐν χώρᾳ ζώντων καὶ ἀνάπαυσον αὐτὸν ἐν σκηναῖς δικαίων, ἔνθα ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός, τοὺς δὲ οἰκείους αὐτοῦ παραμύθησον.
Καλή Ἀνάσταση.

Ἐκ τῶν Ἐπάλξεων

Ὁ Γιώργος μας, ὁ Γιώργος Τσούπρας στὴ γειτονιὰ τῶν ἀγγέλων !

Ὁ Γιώργος, ὁ ἀδελφὀς μας, ὁ συνεργάτης μας ὁ φίλος μας, ὁ συνοδοιπόρος μας, ὁ συνταξιδιώτης μας, ὁ ἐπιστήμονας, ὁ θεολόγος, ὁ έρευνητής καὶ ἱστοριοδήφης, ἔπαψε νὰ πονὰ, ἀλλά δὲν ἔπαψε νὰ μᾶς ἀγαπὰ.

Ὁ Κύριος που μᾶς τὸν χάρισε, ἀς εἴναι εὐλογημένο τὸ ὄνομα Του Ὑψἰστου, ἔκρινε ὅτι ὁ Γιώργος μας ὁλοκλήρωσε τὸν λόγο τῆς ἐπίγειας ὕπαρξης του καὶ παρουσίας του, καὶ τὸν κάλεσε κοντὰ Του! ἀς εἴναι πάντα εὐπρόσδεκτα τὰ Θελήματα Του. Δόξα Τῷ Θεῷ Πάντων ἔνεκεν. Γιὰ κάθε ἀπόφαση Τοῦ Κυρίου μας, δόξα τῷ Θεῷ.

Ἀς μὴν γίνουμε λοιπὸν σὰν τοὺς ὑπόλοιπους τῶν ἀνθρώπων. Ἐμεὶς ἔχουμε παράδειγμα ζωντανὸ . Ἔχουμε Χριστὸ ἀναστημένο!

Άς εἴναι λοιπὸν, προσωρινὸς ὁ χωρισμὸς του, καὶ αὐτὀ αὐτὸ ἀκριβῶς νὰ μᾶς παρηγορεὶ, τὸ προσωρινὸ τοῦ πράγματος. Εἴναι σὲ ταξίδι ὁ άδελφός μας. Ὄχι, ἀκόμα καλύτερα κοιμάται, σὰν τὸν Λάζαρο. Ἐμεὶς μὲ τὶς ἀδελφές του, τὴ Μάρθα και τὴ Μαρία, περιμένουμε τὸν Κὐριο Ἰησοῦ Χριστὸ, τὸν φίλο του νὰ τὸν ξυπνήσει. Ὅλους μας θὰ μᾶς ξυπνήσει, ὄταν ΄ἔρθει ἡ κατἀλληλη ὥρα. Ἐνῶ τοὺς ἄλλους, τοὺς μὴ πιστοὺς, αὐτός ακριβῶς ὁ χωρισμὸς τοὺς τρομάζει, γιατὶ δὲν βλέπουν τὸ προσωρινὸ, ξεχνούν τὴ συνέχεια, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὸ πάντα, τὸ αἰώνιο.Ὄχι ἀν καὶ τότε, ἀλλὰ τώρα, ἀν ἡρεμήσουμε καὶ ἀφήσουμε τὸν Κύριο μας καὶ τὸ Ἄγιο Πνεύμα που σήμερα γιορτάζουμε, ποὺ εἴναι καὶ μέρα τῆς κοίμησης του Γιώργου μας , θὰ μᾶς αγγίξει. Θὰ μᾶς γλυκάνει τὸν πόνο. » Ὅλοι-ὅλοι θὰ συναντηθοῦμε, ὅλοι τρελοὶ καὶ γνωστικοὶ ξανὰ θὰ είδωθοῦμε» ὄπως μᾶς λέει σ’ἕνα ἄλλο του τραγούδι ὁ Γιάννης Μαρκόπουλος, «ὅλοι θὰ ἀναστηθοῦμε!» ‘Ας εἴμαστε « ἔτοιμοι ἀπὸ καιρὸ» μέσα ἀπὸ τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, τὰ μυστήρια της, τὸ Κοινὸ Ἅγιο Ποτήριο καὶ τὰ κοινὰ Ὀρθόδοξα Χριστιανικά βιώματα, νὰ τὸ πετύχουμε!

ΤΟ ΤΡΩΔΙΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ ΤΩΝ ΕΠΑΛΞΕΩΝ

Τὸ Τριῴδιο καὶ ὁ ἄνθρωπος

Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ εἰσερχόμεθα καὶ ἐφέτος στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τοῦ ἱεροῦ Τριῳδίου. Ὥς γνωστόν, ἡ χρονικὴ αὐτὴ περίοδος τῶν δυόμιση περίπου μηνῶν λέγεται ἔτσι, γιατὶ στὴν ἐκκλησία μας χρησιμοποιεῖται τὸ πολυσέλιδο βιβλίο, «Τὸ Τριῴδιον», ποὺ εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ ποιητικὰ μαργαριτάρια, ὑπέροχους ὕμνους, διδακτικὲς περικοπὲς καὶ πνευματικὲς ὠδές.

Ἐὰν προσέξωμε, μάλιστα, καλύτερα, θὰ παρατηρήσωμε ὅτι τὸ Τριῴδιο ἔχει σχέση μὲ τὸ σχῆμα τοῦ ναοῦ, τοῦ τάφου καὶ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Ὁ ναὸς διαθέτει πρόναο, τὸν κυρίως ναὸ καὶ τὸ ἱερό, ὁ δὲ τάφος τὸν προθάλαμο, τὴν αἴθουσα τῶν δακρύων καὶ τὸν χῶρο τῆς σαρκοφάγου, τὸ δὲ ἀνθρώπινο σῶμα ἔχει τέσσερα ἄκρα, τὸν κορμὸ καὶ τὴν κεφαλή. Τὸ Τριῴδιο, λοιπόν, διαθέτει καὶ αὐτὸ τρεῖς ὑποπεριόδους: τὶς τέσσερις πρῶτες Κυριακές, τὴν μεγάλη περίοδο τῆς Τεσσαρακοστῆς καὶ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα.

Οἱ δύο πρῶτες ἀπὸ τὶς ἀρχικὲς Κυριακὲς ἔχουν σχέση μὲ τὰ πόδια, γιατὶ κατὰ τὴν μὲν πρώτη ἀναγιγνώσκεται ἡ περικοπὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου, οἱ ὁποῖοι «ἀνέβησαν προσεύξασθαι». Κατὰ τὴν δευτέρα δὲ Κυριακὴ ἀναγιγνώσκεται ἡ περικοπὴ τοῦ Ἀσώτου, ὁ ὁποῖος «ἀναστάς ἐπορεύθη πρὸς τὸν πατέρα του». Ἑπομένως, καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ὑπάρχει ἡ χρησιμοποίηση τῶν ποδῶν («ἀνέβησαν», «ἐπορεύθη»).

Οἱ δύο ἑπόμενες Κυριακὲς ἔχουν σχέση μὲ τὰ χέρια. Τὴν μὲν Κυριακὴ τῆς Κρίσεως ἀναφέρεται ἡ φράση «Ἐπείνασα καὶ ἐδώκατε μοι φαγεῖν», κατὰ δὲ τὴν ἑπομένη Κυριακὴ ἐνθυμούμεθα τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν μὲ τὰ χέρια των τὸν ἀπαγορευμένο καρπὸ καὶ τρώγοντάς τον ἐξέπεσαν τοῦ Παραδείσου. Ἡ ἐνθύμηση αὐτὴ μᾶς διδάσκει ὅτι δὲν πρέπει νὰ κάνωμε πράξεις ποὺ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ προσπαθοῦμε μὲ τὴν νηστεία νὰ ἐλαχιστοποιήσωμε τὶς ἁμαρτωλὲς πράξεις καὶ νὰ μεγιστοποιήσωμε τὴν μετάνοια.

Ἔτσι, μετὰ τὶς τέσσερις ἀρχικὲς Κυριακές, εἰσερχόμεθα στὸ κύριο σῶμα, στὸν κορμό, δηλαδή, τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὸν κορμὸ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Ὅπως, μάλιστα, μέσα στὸν κορμό μας ὑπάρχουν πολύτιμα ὄργανα (καρδιά, πνεύμονες, ἧπαρ καὶ λοιπά), ἔτσι καὶ στὸν κορμὸ τοῦ Τριῳδίου ὑπάρχουν πολύτιμοι θησαυροὶ (Χαιρετισμοὶ τῆς Θεοτόκου, Μεγάλος Κανόνας, Ψυχοσάββατα, Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, Κυριακὴ τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, Κυριακὴ τοῦ Ἰωάννου τῆς κλίμακος, Κυριακὴ τῆς Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ἡ λειτουργία τῶν Προηγιασμένων καὶ λοιπά).

Μετὰ τὸν κορμὸ ἔρχεται ἡ κεφαλὴ ἀλλὰ μεσολαβεῖ ὁ λαιμός. Σὲ ἀντιστοιχία, λοιπόν, στὸ Τριῴδιο λαιμὸς εἶναι ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων. Ὁποῖοι δὲ θησαυροὶ εὑρίσκονται στὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα!Ξεπερνοῦν τὸν ἀνθρώπινο νοῦ!  Γιατί «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὥστε τὸν Υἱὸν Αὐτοῦ τὸν Μονογενῆ ἔδωκε, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάνν., Γ’ 15-16). Μέσα στὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἄλλωστε, ὑπάρχει τὸ λαμπερὸ διαμάντι τῆς παγκοσμίου λογοτεχνίας, «Τὸ Τροπάριο τῆς Κασσιανῆς», καθὼς ἐπίσης ὑπάρχουν τὰ Δώδεκα Εὐαγγέλια (δώδεκα περικοπὲς τῶν Εὐαγγελίων), τὰ ἄλλα βιβλικὰ ἀναγνώσματα, οἱ ὑπέροχοι ὕμνοι, τὰ Ἐγκώμια καὶ λοιπά.

Ὅλα αὐτὰ βοηθοῦν νὰ βιώσωμε, ὅσο εἶναι ἀνθρωπίνως δυνατόν, τὸν Σταυρό, τὰ πολλὰ πάθη καὶ τὴν ταφὴ τοῦ Σωτῆρος μας, ὥστε νὰ γευθοῦμε καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Ὅπως, δηλαδή, τὸ ἀνθρώπινο σῶμα πάντοτε ἐπιθυμεῖ νὰ πετάξη στὸν ἀέρα, ἔτσι καὶ τὸ Τριῴδιο μᾶς προετοιμάζει καὶ μᾶς ἐνισχύει μὲ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν μετάνοια νὰ ἀνεβοῦμε σὲ οὐράνια ὕψη καὶ ὑπερκόσμια ἀγαθά.

Ἂς παρακολουθήσωμε καὶ ἐφέτος ὅλα τὰ τελούμενα κατὰ τὴν πνευματική,  κατανυκτικὴ καὶ κοινωνικὴ αὐτὴ περίοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ κατορθώσωμε καὶ ἐμεῖς, μὲ μετάνοια καὶ φιλαλήθεια, νὰ ἀπολαύσωμε τοὺς καρποὺς τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς προσφέρει ἁπλόχερα ὁ μεγάλος μας Βασιλιὰς καὶ Σωτήρας μας Χριστός, ὁ Ὁποῖος, συμφώνως μὲ τὸ ὑμνογραφικὸ «ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν ἡμᾶς διεβίβασεν ἐπινίκιον ᾄδοντας».Β. Τσούπρας

ΟΙ ΩΔΕΣ

Οἱ ᾠδὲς

Οἱ ᾠδὲς ὡς ποιητικὸ εἶδος ἦταν γνωστὲς σὲ ὅλη τὴν ἀρχαιότητα, ἑπομένως συναντῶνται καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Μὲ τὶς ᾠδὲς ὁ ποιητὴς περιγράφει καὶ ἐξαίρει γεγονότα καὶ συμβάντα, κατὰ τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἢ κάποιος δυνατὸς ἐπενέβη καὶ ἔφερε αἴσιο ἀποτέλεσμα, ἢ γιὰ τὰ ὁποῖα ὁ ποιητὴς πιστεύει ὅτι ὁ Θεὸς ἢ κάποιος ἰσχυρὸς θὰ ἐπέμβῃ γρήγορα, γιὰ νὰ φέρῃ αἴσιο τέλος καὶ μάλιστα εἶναι βέβαιος γι’ αὐτό.

Τὰ ὡς ἄνω χαρακτηριστικὰ εἶναι ἔκδηλα στὸν ἀρχικὸ κανόνα τῶν ἐννέα βιβλικῶν ᾠδῶν. Ἡ πρώτη εἶναι ὁ ὕμνος ποὺ ἔψαλαν οἱ Ἰσραηλίτες, ὅταν διέβησαν τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα καὶ ἀρχίζει: «Ἄσωμεν τῷ Κυρίῳ, ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται…». (Ἐξ. Ε´, 1-18).

Ἡ δεύτερη ᾠδὴ εἶναι ποίημα τοῦ Μωϋσέως, μὲ τὸ ὁποῖο ἐξέφρασε τὴν ἀγανάκτησή του κατὰ τῶν συμπατριωτῶν του, γιατί, ἐνῶ αὐτὸς τοὺς ἔφερνε τὶς θεοχάρακτες πλάκες τῆς Διαθήκης, ἐκεῖνοι ἀποστατοῦσαν καὶ λάτρευαν χρυσὸ μοσχάρι. Ἀρχίζει: «Πρόσεχε Οὐρανὲ καὶ λαλήσω καὶ ἀκουέτω ἡ γῆ ρήματα ἐκ στόματός μου…» (Δευτ. ΛΒ´, 1-43).

Ἡ τρίτη εἶναι ἡ ᾠδὴ ποὺ ἔψαλε ἡ προφῆτις Ἄννα, ὅταν γέννησε τὸν Σαμουὴλ καὶ τὸν ἀφιέρωσε στὸν Θεό. Ἀρχίζει: «Ἐστερεώθη ἡ καρδία μου ἐν Κυρίῳ, ὑψώθη κέρας μου ἐν Θεῷ μου…». (Α’ Βασιλ. Β´, 1-10).

Ἡ τετάρτη εἶναι ὕμνος τοῦ Προφήτου Ἀββακούμ, ὅταν προεῖδε τὴν Σάρκωση τοῦ Κυρίου. Ἀρχίζει: «Κύριε, εἰσακήκοα τὴν ἀκοὴν σου καὶ ἐφοβήθην. Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου καὶ ἐξέστην…». (Ἀββακ. Γ´, 1-19).

Ἡ πέμπτη εἶναι τοῦ Προφήτου Ἡσαΐα, μὲ τὴν ὁποία προλέγει τὴν Σάρκωση καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἀρχίζει: «Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα μου πρὸς σὲ ὁ Θεός, ὅτι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς». (Ἡσ. ΚΣΤ´, 9-21).

Ἡ ἕκτη περιέχει τὶς εὐχαριστίες τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ πρὸς τὸν Θεό, ποὺ τὸν ἔσωσε ἀπὸ τὸ κῆτος. Ἀρχίζει: «Ἐβόησα ἐν θλίψει μου πρὸς Κύριον τὸν Θεόν μου καὶ εἰσήκουσέ μου…». (Ἰωνᾶ Β´, 3-10).

Ἡ ἑβδόμη εἶναι ἡ προσευχὴ τοῦ Ἀζαρίου καὶ τῶν ἄλλων δύο παίδων, Ἀνανία καὶ Μισαήλ, ποὺ ἔψαλαν, ὅταν τοὺς ἔριξαν στὴν φλεγόμενη κάμινο. Ἀρχίζει: «Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν, καὶ αἰνετός, καὶ δεδοξασμένον τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας…» καὶ παρακάτω λέγει: «ὅτι ἡμάρτομεν καὶ ἠνομήσαμεν ἀποστῆναι ἀπὸ σοῦ… οὐδὲ συνετηρήσαμεν οὐδὲ ἐποιήσαμεν καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν, ἵνα εὖ ἡμῖν γένηται». (Δανιήλ Γ´, 2-21).

Ἡ ὀγδόη ἀποτελεῖ τὸν εὐχαριστήριο ὕμνο πάλι τῶν τριῶν παίδων πρὸς τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος τοὺς ἔσωσε ἀπὸ τὴν πυρά. Ἀρχίζει: «Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον...» (Δανιήλ Γ´, 28-64).

Ἡ ἐνάτη εἶναι ὁ ὕμνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅταν μετὰ τὸν Εὐαγγελισμόν της ἀπὸ τὸν Ἄγγελο ἐπισκέφθηκε τὴν Ἐλισάβετ. Ἡ ἀρχή της εἶναι γνωστή: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμα μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι μου…» (Λουκ. Α´, 46-55).

(Περισσότερα γιὰ τὶς Βιβλικὲς ᾨδὲς βλ. στὸ βιβλιαράκι «Οἱ Βιβλικὲς ᾨδὲς μετὰ εἰσαγωγῆς καὶ ἑρμηνευτικοῦ λεξιλογίου ὑπὸ Β. Τσούπρα», Ἀθῆναι 2007).

Ἡ προσπάθεια τῶν χριστιανῶν ποιητῶν ἦταν νὰ συνδυάσουν, ἰδιαιτέρως στοὺς Εἱρμούς, τὰ παλαιὰ γεγονότα, ποὺ ἐξυμνοῦν οἱ βιβλικὲς ᾠδές, μὲ τὰ νέα γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα, γιὰ τὰ ὁποῖα συνθέτουν τοὺς νέους Κανόνες.

Ἂν παρατηρήσωμε π.χ. ὅλες τὶς ᾠδὲς τῶν πολυαρίθμων Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ διαπιστώσωμε ὅτι ὅλοι οἱ Εἱρμοὶ τῶν πρώτων ᾠδῶν περιέχουν τὶς λέξεις «ἄσωμεν», «δοξάσωμεν», οἱ Εἱρμοὶ τῶν τρίτων ᾠδῶν τὶς λέξεις «ἐστερεώθη», «πέτρα», «ὑψώθη», οἱ τῶν πέμπτων «ὀρθρίσωμεν», «εἰρήνη», «φῶς». Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς ἄλλες ᾠδές, ὅπου αὐτούσιες λέξεις καὶ φράσεις τῶν παλαιῶν ᾠδῶν εὑρίσκονται στὶς νέες, γιὰ νὰ διατηρῆται ἡ οὐσιαστικὴ ἑνότητα τοῦ πνεύματος.

Θὰ παρατηρήσωμε ἐπίσης ὅτι σχεδὸν ὅλοι οἱ νέοι Κανόνες δὲν περιλαμβάνουν δευτέρα ᾠδή, γιατί ἐκείνη περιεῖχε πνεῦμα ἀγανακτήσεως, ὀργῆς καὶ πόνου καὶ τὸ περιεχόμενό της δὲν συμφωνεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ Χριστός μας.

Ὁ κατ’ ἐξοχὴν Κανὼν ποὺ περιλαμβάνει τὴν δευτέρα ᾠδὴ μὲ Εἱρμὸ καὶ τροπάρια εἶναι ὁ Μέγας Κανών· καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ τονίσῃ ἀκόμη περισσότερο τὴν ἀνάγκη γιὰ μετάνοια καὶ τὰ δυσμενῆ ἐπακόλουθα τῆς ἀμετανοησίας. 

ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ; ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Ασημίνα Τσάμου

Χρόνια πολλά! Καλή Χρονιά!

Σας εύχομαι ολόψυχα Καλή και Ευλογημένη Χρονιά, γεμάτη πίστη, αγάπη, ελπίδα, υπομονή και επιμονή στον αγώνα για την βίωση και προάσπιση των ελληνορθοδόξων παραδόσεων της πίστεως και της πατρίδας μας, αντλώντας δύναμη από τον εν φάτνη τεχθέντα Χριστό, την Ενσαρκωμένη Αγάπη!!!
Αυτή την παραμονή Πρωτοχρονιάς ήρθαμε να σας πούμε Κάλαντα Αι Βασιλιού από την Ρόδο και να παρακαλέσουμε να έχουμε πάντα στην προσευχή μας την αγαπημένη μας πατρίδα απ΄ άκρη σ΄ άκρη!
Καλησπερώ σ’ αφέντη μου καλές αυγές κοιμάσαικαλώς σου ξημερώματα σαν κάθεσαι κι αφ’κράσε,
και ‘μείς στην πόρτα σ’ ήρταμε με το δικό σου θάρρος
περικαλώ σ’ αφέντη μου και μην το πάρεις βάρος.

Αν είναι θέλημα Θεού τα κάλαντα να πούμε
και όλη μας η συντροφιά να σας καλησπερούμε,
αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά πρώτη Ιανουαρίου
που μπαίνει ο μήνας του Χριστού τ’ Αγίου Βασιλείου.

Αφέντη μου να χαίρεσαι αφέντη μου να ζήσεις
τον Άγιο Τάφο του Χριστού να πας να προσκυνήσεις,
χρόνους να ζήσετε εκατό καλά να τους περνάτε
κι από τους εκατό κι εκεί να ζείτε να γηρνάτε.
Και εις έτη πολλά!!!

Να σημειώσουμε ότι ο ΕΠΑΛΞΕΙΣ σε συνεργασία με το ΜΕΛΩΔΙΚΟ ΚΑΡΑΒΙ έχουν τραγουδήσει κάλαντα από πολλές περιοχές του Ελληνικού χώρου, cd «Άναρχος Θεός Καταβέβηκεν -‘Υμνοι & Παραδοσιακά Κάλαντα του Δωδεκαημέρου«, εκδόσεις «Μελωδικό Καράβι» .