Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὸ παιδὶ περνάει πολλὲς ὧρες χαζεύοντας, ὀνειρευόμενο, παρατηρῶντας τὸν κόσμο γύρω του. Θυμᾶμαι ἐμεῖς μικροὶ παρατηρούσαμε τὰ δάση, τὴν θάλασσα καὶ παίζαμε μέσα σὲ αὐτά. Τὸ παιχνίδι, ὅσο κι ἂν ἔχει κίνηση, εἶναι μία στάση, γιατὶ δὲν ἔχει ἐξέλιξη πρὸς μία νέα κατάσταση…